De week begint voor mij met een bezoek aan de schoonheidsspecialiste. Wat heerlijk om een behandeling te ondergaan! Soms praten we veel, maar dit keer heb ik daar geen behoefte aan. Ik geef me lekker over en doezel weg. Tot slot nog een ogenmasker en ik kan er weer tegen! Mijn huid wordt helemaal opgepept, maar ik voel me als persoon ook heerlijk opgeladen als ik naar buiten loop. Een paar weken daarvoor ben ik in een cosmetica winkel. Daar koop ik een dag en een nachtcrème en wat lekkere geurtjes voor in huis. De verkoopster oppert ongevraagd of ik er een oogcrème bij wil. Het eerste wat me te binnen schiet is dan een: “o jee, dan is het wel erg met mijn fijne rimpeltjes daar en die vallen dus wel heel erg op”. Ik wimpel het af, maar voel me tegelijkertijd ook aangevallen. Het raakt me dat ik dit zo maar op mijn bordje krijg. Die oogcrème gebruik ik al jaren, maar het heeft blijkbaar weinig effect. Dat zegt uiteraard ook veel over mij en blijkbaar wil ik, net als iedereen, toch aan het schoonheidsideaal voldoen van er altijd jong uit blijven zien.

Dan door naar de contactlenzen specialist voor de halfjaarlijkse controle. Hij heeft me al drie keer eerder gezegd dat ik overhangende oogleden zou hebben. Hij adviseert me te laten opereren. Ik neem me voor er nooit meer heen te gaan als hij er weer over begint. Ja, hoor! Hij noemt het ook nu en ik schiet behoorlijk uit mijn slof. Soms zie ik bij andere mensen hoe ze hun ogen bijna niet open kunnen krijgen vanwege dat probleem, maar ik weiger me dit te laten aanpraten en zie het ook niet terug in de spiegel. Ik zeg hem dat dit de vierde keer is dat hij er over begint en dat ik het meer dan zat ben. Dat hij me een complex aanpraat en op moet houden om me ongevraagd advies te geven over iets wat hij als probleem ziet, maar waar ik geen last van heb. Hij schrikt van mijn uitbarsting en zegt er een notitie van te zullen maken dat ik dit onderwerp niet meer besproken wil hebben. Hier kom ik nooit meer!!!! Eerst mijn oogrimpels, dan weer zogenaamde overhangende oogleden, ik laat me toch zeker niet in een hoek zetten. Die tijd hebben we gehad. Ik vaar mijn eigen koers en wil trots blijven op mezelf, maar ik moet eerlijk zeggen dat dit me toch meer doet dan ik zou willen. Een leerdoel voor de komende jaren. Ik word zichtbaar ouder, nou en????? Als me dit al zo raakt terwijl ik toch behoorlijk stevig op mijn benen sta, hoe moet het dan zijn voor jonge meisjes die steeds maar weer modellen voorbij zien komen met maat 34. Walging voel ik bij een artikel in de krant dat een model die een talentenjacht won, geen contracten kreeg omdat ze te dik werd bevonden met haar maatje 36….. Ze zou wel als plus size model aan het werk kunnen, want die dragen maat 36/38. Dat terwijl de gemiddelde Nederlandse vrouw maat 42 draagt! Is het dan een wonder dat zo veel tieners anorexia krijgen….. We zouden met ons allen geen bladen meer moeten kopen waarin van die graadmagere types voorbij komen. Modeshows hebben ook alleen maar van dit soort modellen en ook die boycotten! Wat een ondermijning voor het zelfvertrouwen om aan dit soort belachelijke ideaal beelden te moeten voldoen.

Ik neem me plechtig voor om mezelf okay te blijven vinden, wat de mensen, de mode industrie of wie dan ook tegen me zeggen. Juist de veelkleurigheid van ieder mens maakt de wereld een beetje mooier en dat is wat mij betreft waar het uiteindelijk om draait!