Direct na mijn laatste werkdag reis ik naar Israel, om daarna te kunnen beginnen met mijn boek. Kort daarna wordt Ton ernstig ziek en komt Lisa met de mededeling dat ze zwanger is. Al die tijd leg ik mezelf op dat het boek er koste wat kost moet komen. Daarmee leg ik mezelf een aantal maanden veel stress op en alhoewel ik niet werk, voel ik me afgebrand. Totdat ik bij mezelf te rade ga en merk dat het vooral een schuldgevoel is naar de familie uit Israel, om dat plan zo rigide vast te houden. Ik bel vriendin Nava en vertel haar dat ik het niet kan waarmaken om het boek nu te schrijven, gezien de vele zaken die momenteel spelen. Ze begrijpt dat volkomen en stelt me gerust met een: “je familie gaat voor hoor en dat boek komt wel”. Dan pas ben ik staat om het los te laten en mijn plannen een jaar vooruit te schuiven. Mijn hoofd wordt leger en ik kan me nu eerst richten op de komende verhuizing en de komst van onze kleindochter. Mijn werkkamer wordt prachtig en ik heb er nu al zin in om dit najaar elke dag mijn hok in te kruipen om het verhaal te gaan schrijven. De 25 uur aan interviews in elkaar vlechten tot een goed en leesbaar boek wordt een hele klus, maar het gaat me lukken! Ik voel de energie al weer stromen…

De bouwvakkers zijn nog bezig in ons huis en als we aan het einde van elke dag gaan kijken, kan ik het nog steeds niet geloven. Dit alles is van ons! Ik vraag Ton regelmatig wat hij voelt als hij door het huis loopt en hij kijkt me dan niet begrijpend aan. “Ik ben nu alleen met de bouw bezig en met de afstemming rond de werkzaamheden”. Als ik aandring en door blijf vragen, komt hij met hetzelfde als wat ik steeds ervaar, ongeloof en verbazing. We zijn het meest bang voor de keuken, zou dat allemaal wel goed gaan? Juist dat onderdeel is helemaal okay en alles is er! De monteur is een pietje precies en we zijn helemaal blij met het (deel)resultaat. Het werkeiland komt er pas in als de vloer is gelegd en we hebben precies 3 dagen voor het inrichten tot onze party. Het is maar goed dat we de sleutel 2 weken eerder kregen! Als ons bed wordt geleverd, hebben we er weer een probleem bij. De achterkant is er niet bij en dat maakt het nu juist zo mooi. Na de nodige telefoontjes, krijgen we te horen dat we een heel nieuw bed krijgen, omdat er anders kleurverschil zou zijn met de rest van het geheel. We kunnen er wel gewoon op slapen en over een maand of 3 komt er dan aan ander exemplaar. Het blad van onze buitentafel bestellen we zelf bij onze keukenman en dat blijkt de helft goedkoper als dat we dat bij de leverancier van onze tuinsets zouden doen. Dat scheelt weer, want de diverse winkels hier hebben het goed met ons…

Mijn vriendin Ria heeft deze week haar eerste chemo en elke dag bestralingen, een reeks van 5 weken. Ik denk veel aan haar en elke keer als er iets fout gaat met ons huis, realiseren wij ons dat het slechts luxeproblemen zijn. Soms voel ik me ook schuldig naar Ria. Ik in zo’n flow van het huis en zij in zorg over haar toekomst. Genieten is daardoor altijd een beetje beladen. Er zijn zo veel mensen die het minder hebben dan wij en dat kan me opeens aanvliegen. Wij hebben een cadeau gekregen en dat moet ik als het ware steeds weer uitpakken. Het is, ook na een jaar, nog steeds geen vanzelfsprekendheid!