Verhuizen is toch wel een van de grootste obstakels van het leven. Zeker als je in een half jaar tijd, twee keer door zo’n mega reorganisatie heen moet. Ik begrijp waarom verhuizen boven aan de lijst van grootste stress factoren staat. Het is hopeloos al die dozen met ‘vorige levens’ uit te moeten zoeken. Hoewel... soms is zo’n Trip down Memory Lane ook wel leuk. Oude foto’s, dagboeken en brieven. Voor je het weet ben je compleet verzonken in die briefwisseling met dat vakantievriendje uit 1986 en is het ineens drie uur later… Maar al dat uitzoeken, weggooien, inpakken, uitpakken en indelen is het ergste niet. Al die uren tussen stofnesten en oude dozen zijn niets vergeleken bij de ellende van het verhuizen van je internetverbinding. Televisie, gas, water, elektra wil allemaal nog net lukken, maar bij de internet provider gaat het mis.

Ik ben in de afgelopen vijf jaar drie keer verhuisd en het is nog nooit goed gegaan. Waar het precies mis gaat, blijft een mysterie. Bij mijn vorige verhuizing waren ze vergeten de knop om te zetten. Als ‘goedmakertje’ kreeg ik een gratis monteur, die tussen 08.00 en 18.00 uur zou komen. Dan moet je thuisblijven en je kinderen ook, want je kunt ze niet naar school brengen. Stel je voor dat de monteur dan net voor de deur staat. Dan kan het zo maar weer 14 dagen duren voordat je weer een afspraak hebt. Om 18.00 uur moest ik concluderen dat er blijkbaar weer iets mis was gegaan. “Waarschijnlijk fout ingevoerd in het systeem”, zei de callcenter medewerker zonder enige vorm van medeleven. Dat was toen.

Nu zou me dat niet gebeuren. Ruim 2 maanden van tevoren heb ik mijn verhuizing doorgegeven. En twee keer nagevraagd of het goed ingevoerd is. Eenmaal op het nieuwe adres merk ik dat de telefoon het niet doet. En omdat ik uit dezelfde bundel bel en surf, wist ik meteen ‘daar gaan we weer!’ Ik bel (met mijn mobiel) de helpdesk. “Tja, mevrouw, mijn collega heeft uw verhuizing niet juist ingevoerd.” Wat nu, vraag ik. “Tja, als ik het nu wel goed invoer (?), duurt het zo’n 20 werkdagen en dan heeft u weer internet.” 20 werkdagen!? Op mijn vraag of ik dan meteen op die 20ste dag een monteur kan krijgen, is de reactie: “Nee mevrouw, uw verhuizing moet eerst opgenomen worden in ons systeem. Dat duurt 4 werkdagen en dan kunnen we een afspraak maken met de monteur. Meestal duurt het twee weken voordat hij kan.” Tegen beter weten in sputter ik nog tegen, maar het heeft geen zin. Het lijkt of ik aan het bellen ben met een werkplaats voor zwakbegaafden, die moeten werken met een systeem dat door nóg zwakbegaafderen is bedacht. Bovendien doen ze nog lelijk tegen me: “Ja mevrouw, u kunt ook een monteur bestellen op een door u gewenst tijdstip, maar dan moet u dat wel zelf betalen” en “Kunt u dat modem niet zelf aansluiten?” Dûh!

En dan is mijn geduld op. “Nee meneer, ik kan dat modem niet zelf aansluiten. Dom hè! En ik ga nog veel dommer worden. Ik ga namelijk nu mijn verstand op nul zetten, mijn blik op oneindig en 25 werkdagen wachten totdat jullie wat gaan doen! Wat een dombo hè! Gelukkig kun je dat van jullie niet zeggen stelletje…” Klik, tuut, tuut, tuut...