Ik heb me ziek gemeld voor mijn werk. Een paar dagen daarvoor heb ik een gesprek met mijn leidinggevende en vertel ik hem dat ik geen knop om kan zetten in mijn gedachten; Ik blijf maar malen en malen. Ik ben er helemaal niet bij met mijn gedachten als ik naar mijn werk rijd. Die ochtend zit ik op de busbaan en heb ik bijna een ongeluk. Ik slalom er nog net tussendoor. Even later komt de bus naast me rijden en de chauffeur is terecht boos. Hij gebaart naar me of ik gek geworden ben. Ik roep hem geluidloos een sorry toe en ben helemaal verdwaasd. Mijn chef is gelukkig heel begripvol en zegt heel goed te snappen dat je niet in een paar dagen de omschakeling kunt maken dat je miljonair bent.

Elke nacht woel ik in bed en bedenk ik in mijn hoofd welke mails naar wie ik wil sturen en hoe ik mijn gedachten kan verwoorden. Net na mijn scheiding schreef ik ook veel van me af en ik voel die behoefte nu wederom heel sterk. Zo zit ik al om half zes achter de computer en probeer ik de chaos in mijn hoofd wat te ordenen door te schrijven. Ik ben natuurlijk ook erg moe en bel de assistente van de huisarts en wil de dokter spreken. Ze houdt het aanvankelijk af, maar als ik in tranen vertel dat ze vast wel gehoord heeft van de postcodeprijzen en dat wij in de prijzen zijn gevallen en me er geen raad mee weet, zeg ik haar dat ik slaapmedicatie nodig heb en daarvoor met de arts wil overleggen. Ze zegt me toe dat ik word terug gebeld en zo gebeurt het ook. De huisarts hoort mijn verhaal aan en snapt dat ik het nodig heb om goed te kunnen slapen. Ze schrijft me voor een paar dagen slaapmedicatie voor en we praten nog wat door over het hele gebeuren.

Die nacht slaap ik voor het eerst een paar uur achter elkaar. Vroeg in de ochtend word ik wakker en bedenk ik dat ik vrijheid kan kopen met mijn prijs en schiet me de wens om schrijfster te worden door mijn hoofd. Als meisje van 11 was dat mijn droom. Die werd wreed verstoord toen mijn toenmalige meester zei dat het door mij geschreven verhaal niet van mij zou kunnen zijn en ik het vast had overgeschreven. Ik schrompelde er als het ware door in elkaar. Daarmee was de droom in de kiem gesmoord. Nu word ik wakker met een blij gevoel en een zeker weten. Dit meisje van nu bijna 50, gaat haar droom alsnog waarmaken en ik ga schrijven! Later die dag bel ik Ton om hem dat te vertellen en hij reageert met: “goede beslissing en doen!”