Vorig weekend zijn we, voor het eerst sinds lange tijd, weer eens samen in Culemborg. Ton zit nog steeds in het bestuur van het jaarlijkse bluesfestival, altijd de laatste zaterdag van augustus. In de winter wordt er sinds een aantal jaren een concertavond georganiseerd, met een voorafje voor de vrienden/sponsoren. Het is zo ongeveer traditie geworden om te openen met een whiskyproeverij en ook deze keer is dat het geval. De vorige 2 avonden werden Schotse en Amerikaanse whisky’s behandeld. Nu gaat het in een rondje om de wereld en komen er diverse windstreken voorbij. Amel, de presentator en samensteller van de proeverij, weet echt alles van deze drank. Hij praat moeiteloos anderhalf uur aan elkaar en als je hem niet afkapt, nog veel langer… Het publiek luistert aanvankelijk heel geboeid, maar naarmate er meer whisky’s geproefd zijn, worden ze luidruchtiger. Dat deert Amel niet. Hij praat wel door en of je nu wel of niet van whisky houdt, zijn enthousiasme is vermakelijk! Hij was ooit een collega van Ton in de metaal en toen al helemaal gek van whisky. Hij liet Ton er destijds ook mee kennismaken en samen bezochten ze diverse proeverijen. Er kwam een moment dat Amel van zijn hobby zijn beroep heeft weten te maken en nu is hij importeur voor een hele grote jongen op dat gebied. Ook zijn leven heeft dus een grote wending gekregen. Hij heeft nog niet gehoord dat we die prachtige prijs gewonnen hebben en Ton praat hem bij. Hij gunt het ons van harte en wil graag een keer bijpraten.

Dan is de zaal inmiddels gevuld met concertgangers en treden er 2 bands op. De sfeer is gemoedelijk en de avond vliegt voorbij. We hebben een bed & breakfast geboekt, zo ongeveer tegenover de zaal. Die middag haal ik wat tijdschriften en het is de bedoeling dat ik me dan lekker bij de warme kachel nestel. Het is er echter ijskoud en de gaskachels met waakvlam herken ik uit mijn jeugd, maar ik ben inmiddels zo verwend dat ik niet eens meer weet hoe die werken en ben bang er iets aan stuk te maken… Alle kleren die ik bij me heb en de koopjes die ik die middag heb gescoord, trek ik over elkaar aan om me warm te houden. Ik ben zielsblij als Ton me sms’t dat de patat van de crew gehaald kan worden en ik welkom ben. Marjan, de enige vrouw van het bestuur, stelt voor om samen naar de cafetaria te gaan en we glibberen over de klinkertjes, onderwijl elkaar vasthoudend. Tijdens de avond sneeuwt het weer en het lijkt wel een Dickens tafereeltje met de oude kerk, het autovrije pleintje en al die geveltjes.

Die middag komen we Renee en haar moeder tegen. We praten even en vervolgen ieder onze weg, maar komen elkaar steeds weer lachend tegen. In een boekwinkel haal ik wat tijdschriften en dan wijst Renee me op de koopjesbak met de titel “losers”. Het gaat er over hoe je reageert als de helft van de straat een postcode straatprijs heeft gewonnen en jij niet. Dat boek koop ik uiteraard!

Na het concert helpen we met opruimen en wordt de avond afgesloten met een tosti-sessie. De eigenaren van de kroeg komen ook in de kring en zo sluiten we af in peace en harmony…
We rollen om half drie ons bed in en zijn nog een paar dagen brak na die tijd. De jaren gaan tellen, of zou het de drank zijn?