Ton kan het normaal gesproken niet veel schelen wat voor een weer het is en zijn stemming verandert er niet door. Hoe anders is het daarin met mij gesteld. Ik kan me best een beetje neerslachtig voelen bij herfstige dagen, terwijl het nog zomer is. Nu is Ton echter regelmatig de weerberichten aan het napluizen en niet zonder reden! De vierde zaterdag van augustus is weer in aantocht en dat betekent het jaarlijkse Culemborg Bluesfestival. Ton zit al jaren in het bestuur en ook al is alles onder controle, de blueskoorts speelt hem nu toch parten. Hij doet stoer over de afspraken met het KNMI die ze hebben en hoe het (bijna) altijd mooi weer is als de tijd daar is, maar het zal nog moeten blijken…

Op vrijdagavond gaan we al richting zijn ‘hometown’ en begint het hele circus aan voorbereidingen. De diverse podia moeten worden opgezet en het is een komen en gaan van busjes die spullen komen brengen. De steigers moeten in elkaar en dat blijkt weer een hele klus. Het is vermakelijk om te zien hoe de mannen tegen elkaar aan zeuren, maar het ondertussen prima naar hun zin hebben. De ploeg is goed op elkaar ingespeeld en dit is al weer het zeventiende festival jaar. Iedereen heeft er zin in en kijkt uit naar de dag van morgen. Om zeven uur is Ton al weer present in de stad. Ik slaap nog even uit in de bed en breakfast die we hebben geboekt, nu nog samen, maar na het festival met mijn vriendinnen Herma, Reinie en vriend Dick er bij. De dames doen voor het eerst de merchandisestand dit jaar en Dick is vrijwilliger bij de ploeg fotografen. Tot nu toe hobbelde ik altijd mee met Ton en had ik geen eigen taak. Nu zal ook ik de merchandisestand bevrouwen en dat lijkt me een leuke uitdaging. Vriendin Karin komt later nog en zo beginnen we gevieren vol goede moed aan dit voor ons nieuwe avontuur. We worden aardig aan het werk gezet en in het diepe gegooid, maar we blijven zwemmen. We staan in blokken van 2 keer 2 uur achter de stand en lachen ons rot om de mooie verkooppraatjes die sommige van ons tentoonspreiden. Of het aan ons ligt weten we niet en zou wellicht te veel eer zijn, maar er is nog nooit zo veel merchandise verkocht als dit jaar…

De muziek glijdt langs ons heen en het is een hele andere beleving dit festival mee te maken als vrijwilliger in plaats van bezoeker. Dit heeft echter zeker ook zijn charme en de uren vliegen voorbij. We scoren nog wat wijntjes en roseetjes. We vermaken ons prima! Ik bel ondertussen de eigenaresse van de b&b en vraag haar nog een fles wijn voor ons klaar te zetten. Kunnen we nog gezellig nazitten op ons eigen stekkie. Voor het zo ver is, is het even paniek. Herma is haar fietssleutels kwijt en ze blijven onvindbaar. Ton stelt voor om dat morgen maar te regelen en hij brengt de fiets dan wel terug. Nu neemt Herma Reinie achterop en enigszins doorweekt, arriveren we bij onze slaapplek. Wat een geluk hebben we gehad met het weer! Er is wel wat regen gevallen, maar het kan veel erger en de sfeer is er niet minder om. Reinie begint vol zelfvertrouwen de houtkachel aan te steken, maar dat lukt niet helemaal. Ach, we worden wel warm van de wijn en het is half drie als we ons bedje in duiken. Al die tijd is Ton nog druk aan het werk met afbouwen en die moet dan nog bijna 2 uur. De privileges van bestuurslid zijn……

De volgende ochtend ontbijten we samen en concluderen dat het ook nu weer een geslaagd festival was en op naar volgend jaar! Blues en Culemborg blijkt een goede combinatie……