Het is dat Sophie ons ’s ochtends wakker huilt, maar anders zou ik me nog eens even om draaien in bed. Een winterdip heb ik niet, maar een beetje zon zou wel leuk zijn. Dat komt goed uit, want over een paar weken zitten we op Aruba! Een portie zonlicht opsnuiven. Het dringt nog amper tot ons door dat het staat te gebeuren. Eerst nog even de Hollandse kou ervaren en het is ook wel weer behaaglijk om in de vlammen van de houtkachel te kunnen staren…

Als ik de woorden “je gaat naar de kindjes toe” noem naar Sophie, komt ze met haar schoentjes naar me toe, wijst ze naar haar jas en is ze niet meer te houden. De kinderopvang is beslist geen straf voor haar. De leidsters roemen haar vrolijkheid. Sophie begroet hen altijd met een gulle glimlach. We hebben nu even 3 dagen de handen vrij. Op dinsdag en donderdag genieten we dan weer extra van ons kleine handenbindertje. Mijn broer wordt 50 jaar en hij viert zijn verjaardag nooit. Zijn vrouw vindt deze gelegenheid te bijzonder om zo maar voorbij te laten gaan. Als verrassing nodigt ze wat mensen uit. Ze heeft de hele dag in de keuken gestaan om ons een heerlijke maaltijd voor te schotelen. Cees vindt de aandacht toch wel leuk en heeft het hoogste woord. Sophie is helemaal in haar element. Ze scharrelt rond, observeert, duikt op het speelgoed en de andere kinderen. Ze heeft het reuze naar haar zin! Als we naar huis rijden, valt ze direct in slaap.

Reinie nodigt me uit om naar Elburg te gaan. Daar gingen we ooit naar het voortgezet onderwijs. De stad is versierd in kerstsfeer. Er zijn allerlei kraampjes en er lopen verklede mensen rond. We gaan eerst ergens eten en gelukkig hebben we gereserveerd. Wat een mensen zeg! Als we buiten komen, is het druilerig weer en de sfeer valt ons wat tegen. Er zijn diverse podia waar optredens zouden zijn, maar als wij langs lopen, is er niks te doen. Wel kom ik een oud-collega tegen. We vliegen elkaar om de hals en halen herinneringen op aan ons werk op het gemeentehuis. Het is een hartelijk weerzien, ook met zijn vrouw. We spreken af dat ik binnenkort langs ga. Dan sms’t Herma ons dat ze ook in de stad is. We gaan ergens gezellig aan de borrel en na een uurtje voegt haar zus zich ook nog bij ons. Het wordt een gezellig onderonsje en we praten over serieuze zaken, maar lachen ook veel. Heel ontspannen rij ik terug naar huis. De volgende dag vieren we Sinterklaas omdat Lex en Renee er vorig weekend niet zijn. Als Sophie alle cadeaus ziet, gilt ze het uit en enthousiast begint ze het papier er af te scheuren. We hebben allemaal voor 1 persoon een gedicht en cadeau, maar Sophie wordt uiteraard ook niet vergeten. Iedereen heeft zijn/haar best gedaan om een leuk gedicht te schrijven en er klinken diverse lachsalvo’s.

Sophie zegt nu “ja” en “nee” en het is wel vermakelijk dat ze een heel eigen willetje begint te ontwikkelen. Dat belooft nog wat! We kunnen niet wachten totdat ze meer gaat praten. Nu kletst ze ons wel de oren van het hoofd, maar in een geheel eigen brabbeltaaltje……Wat een licht geeft zo’n klein meisje, ook in deze donkere dagen voor kerst….