Sta je rustig de aardappels te schillen, hoor ik ineens achter me; ‘mam mijn
handgranaten zijn op’. Ik draai me om en daar staat onze jongste spruit van 3,5.
‘Wat zeg je lieffie?’ Nu wat kribbig herhaalt hij; ‘mijn handgranaten zijn op!’
Verbaasd kijk ik hem aan en weet even niet wat te zeggen.

Kijk dat onze kleine man wat sneller is met sommige dingen is logisch met vier
grote broers. Verbaal doet hij me soms versteld staan. Verrassend vind ik het
dan weer dat zodra er andere mensen zijn hij heel verlegen kan zijn. Het is
een baasje met pit, wat ons steeds blijft verbazen.

Nu heeft onze Dirk grote interesse voor dieren en dan kun je via internet de
meest prachtige filmpjes en vogelgeluiden laten zien en horen. Daar zit ie dan
aan de eettafel achter mijn laptop. Papa heeft hem uitgelegd hoe de mini
muis werkt, en wonderlijk, binnen no-time heeft hij door hoe het werkt.

Onze oudste heeft een X-box. Als die ’s middags naar boven gaat om te
spelen, meldt kleine Dirk dat hij samen met Pieter op de X-box gaat. Onze wijsneus zegt er nog wel even bij dat ze geen grof schietspel gaan doen, want dat mag niet. Hè, mam.

Maar ja, toch zijn de handgranaten op. Blijkt dat hij van een van zijn broers een
computerspelletje mocht doen en nu zit hij dus zonder handgranaten. Maar
wees gerust zijn levens zijn nog niet op, hij heeft er nog 2. Ik nodig hem uit
gezellig met mij de aardappels te schillen. Ik schil en hij mag ze in de pan
gooien. Lijken wel handgranaten zoals ze neerkomen, haha.