Het jaar kabbelt verder en we maken afspraken voor de kerstperiode. De boom staat, het huis is heerlijk verwarmd door onze nieuwe ketel. We voelen ons lekker op ons eigen stekkie. De sneeuw is prachtig en wat heerlijk om niet in de file te hoeven staan om naar ons werk te rijden! Van achter het glas, de houtkachel aan, is het witte sneeuwlandschap natuurlijk heel mooi om te zien. Toch denk ik altijd aan de dak- en thuislozen die in deze tijden maar moeten zien hoe ze overleven. Ik weet van mijn werk bij het Leger des Heils hoe ook onze locatie dan altijd extra noodbedden plaatste. Die laagdrempeligheid spreekt me nog altijd aan: bed, bad en brood. Niet alleen rond de kerst, maar alle dagen van het jaar.

Naar aanleiding van de Amsterdamse zedenzaak, komen er herinneringen naar boven aan kinderen die ik als gezinsvoogd onder mijn hoede had destijds. Mijn hart huilt om al die kleintjes en sinds Sophie bij ons woont, is mijn emotie over dit onderwerp alleen maar toegenomen. Die grote ogen moeten nog heel lang onschuldig blijven kijken…

Ik boek een sauna arrangement met een overnachting, samen met mijn vriendin Reinie. Het is heerlijk bijkletsen en een minuut voor sluitingstijd kunnen we met onze badjassen aan zo de hotelkamer inlopen. Helemaal voldaan en uitgerust gaan we de volgende ochtend weer naar huis.

Een paar weken geleden krijgt Ton vanuit het niets een raar plekje op zijn kin. Bij het scheren haalt hij het elke keer open. Het gaat maar niet weg. We maken er grapjes over dat het geen gezicht is en hij gaat even langs de huisarts om het weg te laten halen. Het is de bedoeling dat die het gaat aanstippen met stikstof, maar de arts gaat op zeker, snijdt het er uit. Het weefsel wordt opgestuurd, om een tumor uit te sluiten. Dan wordt Ton gebeld en blijkt het plekje toch kwaadaardig…..We zakken zo ongeveer door de grond en zeggen hardop tegen elkaar: “nee toch, niet weer”. De volgende dag zitten we bij de huisarts en die stelt ons gerust omdat de snijvlakken van het plekje kankervrij zijn. Hij stuurt Ton wel door naar een dermatoloog. Ton is toch al onder behandeling bij het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis voor zijn nier en belt daar naar toe. We kunnen de dag voor kerst al terecht. Gelukkig maar, want dan gaan we hopelijk de feestdagen met een gerust hart in.

Onze kerstkaart die we een dag voor de uitslag schrijven zegt: ‘het leven moet gevierd worden’. Dat krijgt nu wel een dubbele lading. We hopen er het beste van en gaan uit van het goede. Eerst vrijdag maar weer eens richting Amsterdam. Gelukkig is Ton daar in goede handen! Na de eerste schok zijn we er nu wel rustig onder. Het leven zit immers vol verrassingen, maar in ons geval is dat soms wel een beetje veel van het goede. De rollercoaster mag nu wel eens wat langzamer gaan rijden……