We lopen al een paar jaar met het idee rond om ooit nog eens te gaan verhuizen naar Harderwijk. We komen allebei van “het oude land” en we missen het oude en karakteristieke. Dat kan een polderdorp nu eenmaal niet bieden. Ik ben opgegroeid op de Veluwe en ik mis het echte, lekker ruikende bos. Als voorschot op onze plannen trouwen we alvast in Harderwijk. We doen dan zelfs een stadswandeling en genieten van al het moois wat het stadje te bieden heeft.

Met het winnen van de prijs lijkt onze droom uit te komen en zo starten we de huizenjacht in Harderwijk. We stappen bij een makelaar binnen. Bij de eerste bezichtiging kunnen we onze mond niet meer houden en vertellen we van onze prijs. “Oh, ik snapte het al niet dat de ondergrens en bovengrens in prijsindicatie zo verschilde en normaal gesproken komt dat niet voor” zegt de makelaar. Als we even later het kantoor binnen lopen en nog verder praten, gaat ons nieuws rond. Iedereen begint te lachen en de sfeer wordt steeds vrolijker. “Het kan dus toch en gelukkig heb ik loten”, klinkt het. We worden bevraagd op onze belevenissen tot nu toe en we vertellen voor de zoveelste keer ons verhaal.

Het tweede huis waar we binnen stappen doet ons stil vallen. Wat een plaatje denken we allebei en zo knus! Ton heeft altijd al een inloopdouche willen hebben en dit huis heeft er zowaar eentje! Er grenst een balkon aan de douche en daar zie ik mezelf al zitten, in badjas, met een stapel tijdschriften. Het huis is te klein voor ons allemaal, maar de makelaar vertelt dat de kap van het dak verhoogd mag worden. Dan zou het precies groot genoeg zijn voor ons. Een leuk huis in de binnenstand van Harderwijk met een klein binnenplaatsje. Tuinierders zijn we toch al niet…

We zijn echt verliefd en in gedachten al verhuisd. Om even weer op aarde terug te komen, halen we er een aannemer bij. Die neemt ook nog een architect mee en zo komen ze 3 man sterk het huis inspecteren. Ze kloppen op de muren, kijken bedenkelijk naar de bedrading, constateren dat de balken in de kamer waar ik zo weg van ben, nep zijn en we landen op de grond. Eerst nog maar eens goed nadenken of we dit huis voor zo veel geld willen verbouwen. We zijn er al heel snel uit dat we het niet gaan doen en bezichtigen ook nog een paar huizen in Ermelo. Ook aan die woningen moet veel worden verbouwd, wil het er zo uit zien als we voor ogen hebben.

Op een ochtend bij het wakker worden, zegt Ton opeens “waarom blijven we niet in Emmeloord? De huizen hier schelen anderhalve ton met de Veluwe en weet je wat je voor dat geld kunt doen?”. Ik heb al vaker met die gedachte gespeeld en ben het direct met hem eens. We bladeren door Funda en vallen wederom stil. Ons droomhuis blijkt in Emmeloord te staan! We gaan kijken en een uur later doen we ons eerste bod. Het huis heeft een eigen steiger en het water is van iedereen die er aan woont. Daar hoort natuurlijk een bootje bij…

Het huis heeft de benodigde 5 slaapkamers en de garage kan worden verbouwd tot werkkamer voor mij. Alles ziet er picobello uit en we zien onszelf al helemaal zitten aan de steiger, met een sapje. Later die week zijn we de trotse eigenaars van de woning.

Dromen zijn dus niet altijd bedrog, al wil de plaats van handeling wel eens wijzigingen…