Al sinds mijn achttiende draag ik lenzen. Het komt regelmatig voor dat ik gek word van een stofje achter mijn oog en wandelen langs het strand kan alleen met een zonnebril op. De gedachte aan laseren komt wel voorbij, maar dat vind ik een brug te ver. Ik ben bang dat er iets fout gaat en al zegt iedereen tegen me dat het veilig is, toch durf ik het niet. Als ik de opticien binnen loop voor een zuignapjes voor mijn contactlenzen, valt mijn oog op een foldertje. Daar worden nachtlenzen aangeprezen. Die moet je ’s nachts dragen en dan zou je overdag haarscherp kunnen zien. Dat lijkt me wel wat en ik maak direct een afspraak, aangemoedigd door Lisa. Ze heeft me al zo vaak zien klungelen met mijn lenzen…..

Een paar dagen later is het zo ver en worden mijn ogen opgemeten. Eerst word ik gezien door een assistente en dan is het de beurt aan de opticien zelf. Ik vertel hem mijn beweegredenen, maar noem ook dat ik binnenkort oma word en of het wijs zou zijn nu te starten, of nog even te wachten. Hij praat vol enthousiasme over zijn jongste spruit van twee weken en hoe prachtig zo’n nieuw leven is. Ik schat hem ongeveer op mijn leeftijd en dicht hem toe een ‘tweede ronde vader’ te zijn. Hij ‘jijt en jouwt’ tegen me en zo wordt het bijna nog gezellig. Dan pakt hij mijn oogleden vast als ik mijn pupillen niet groot genoeg kan maken om een goede meting te kunnen doen. “Je zult het vast wel gemerkt hebben, maar je hebt overhangende oogleden en dan valt er een soort scherm over je ogen, waardoor je minder ziet. Daar kunnen nachtlenzen niets aan veranderen. Heb je er last van en dit is waarschijnlijk niet onbekend voor je omdat mensen het wel tegen je gezegd zullen hebben?”. Ik val zo ongeveer van verbazing van mijn stoel.. Ik weet alleen dat ik altijd met wat dichte ogen op foto’s sta, maar dat ik plastische chirurgie zou moeten overwegen? Ik heb nergens last van en zeg hem dat. Ik vertel hem verder dat ik er nu zeker niet klaar voor ben om een operatie te gaan plannen. “Tjee, ik kom voor lenzen en ga de deur uit met de opmerking dat ik plastische chirurgie zou kunnen overwegen”. Nu voel ik me echt stokoud”. Hij probeert me nog te sussen met een opmerking dat hij slechts 3 jaar jonger is dan ik, maar dat mag niet meer baten. Hij biedt min of meer excuses aan voor het feit dat ik van slag ben en in verwarring loop ik de winkel uit.

Wat is nu het volgende vraag ik me af. De gehooruitslagen liggen bij de huisarts en ik zal wel aan de gehoorapparaten moeten. Nu dit weer! Ik weet het, ik word oma, maar toch zeker geen krakkemikkerig oud mensje! Nu helpt zelfs de gedachte, ‘een mens is zo oud als die zich voelt’ niet meer. Ik zal moeten terugvallen op ‘echte schoonheid komt van binnen’…… ‘Het verstand komt met de jaren’ is ook wel een goede trooster in dit verband. Hoezeer kan een mens zichzelf voor de gek houden!
Nu maar verder en me niet gek laten maken. Liefhebben en geliefd worden, daar gaat het om in het leven. Dat kan ook met minder gehoor en overhangende oogleden…