Dan is het eindelijk zo ver en zitten we bij de notaris. De benodigde handtekeningen worden gezet en het huis is van ons! We rijden naar de woning, gaan aan de steiger zitten en staren in het kabbelende water. De zon schijnt en mooier kan deze week niet beginnen. We kijken elkaar aan met een blik van ongeloof en blijdschap, wat een heerlijke plek en wat gaan we hier genieten. Diezelfde middag komt de aannemer, met in zijn kielzog nog 4 mensen die in ons huis aan het werk gaan. We lopen alle kamers door, checken nogmaals wat er allemaal moet gebeuren en of we nog dingen willen wijzigen. Iedereen heeft zin in de klus en de volgende dag gaat de ploeg aan de slag.

De volgende dagen babbelt Ton er lustig op los met de bouwvakkers en grapt en grolt hij met ze. Ondertussen sloopt hij de keuken er uit en zijn de mannen bezig met de dakkapel. Soms lopen we even binnen en schuiven we koffie en/of koeken naar binnen. De eerste dag al nodigt de buurman ons uit om kennis te komen maken en zitten we gezellig te kletsen. Hij vertelt heel enthousiast over de buurt en hoe zij al 9 jaar genieten van hun stekkie. We voelen ons welkom. De verhalen over ons zijn al rond gegaan. De zoon van de familie gaf als eerste reactie toen hij hoorde dat we een grote prijs gewonnen hadden: “die nodig ik uit op mijn verjaardag.”

We krijgen een telefoontje over onze terrasmeubels. Het blad wat we hebben uitgezocht wordt niet meer geleverd en of we kunnen komen kijken naar alternatieven. Dat is het eerste wat mis gaat denk ik, wat volgt nog meer? De verkoper voelt zich zichtbaar ongemakkelijk. Wij zijn zeker geen moeilijke mensen, maar deze kleur is echt een totaal andere dan we wilden. Hier gaan we niet mee akkoord en we gaan er van uit dat het alsnog wordt opgelost. We laten het maar even los en pendelen heen en weer tussen de twee huizen. We voelen ons de koning te rijk…

Ik laat de boel even de boel en ga een dagje op stap met een vriendin. We genieten van de prachtige sauna bij het Amsterdamse Bos. We kletsen vooral met elkaar in een heerlijke relaxruimte en krijgen ieder een massage. We rijden helemaal ontspannen naar huis en nemen ons voor snel weer af te spreken, maar dan met de mannen erbij.

De volgende dag naar een bruiloft van een oud-collega van Ton. Ze gaan voor de tweede keer met elkaar trouwen, na een scheiding van 11 jaar. Bijzonder en ze waardeert het zeer dat we er zijn. Voor mij een eerste kennismaking, maar het is een warme ontmoeting. Dan weer snel naar huis en omkleden. We gaan naar een concert van “Over the Rainbow”. De zaal is te klein voor het aantal mensen. We staan tegen de achterkant van de mengtafel en kunnen geen kant op, maar het publiek komt steeds meer naar achteren en er schuiven mensen voor ons. De mensen banjeren bijna dwars door je heen en het is ieder voor zich… Ik kan amper ademen en voel me opgesloten. Het geluid is 3 keer te hard voor deze zaal en ik sein naar Ton dat ik er uit wil. Hij loopt met me mee en zoekt uiteindelijk een plekje bij de deur. Daar stapt men 5 keer op zijn tenen en dan is het ook Ton te gortig, we gaan. Wat een rattengedrag, dit nooit meer!

Dan liever met een kop koffie aan onze eigen steiger, met een muziekje op de achtergrond en de zon op ons gezicht…