Ton en ik genieten van ons voorgenomen weekendje Groene Hart. De fluisterboot en het restaurant zijn geboekt. Ton heeft de hele dag al last van buikgriep en is thuis gebleven van zijn werk. In de loop van avond gaat het gelukkig beter. We gaan op tijd naar bed, want de volgende dagen is er immers genoeg actie!

Later die nacht stoot Ton me aan en kan hij nog net uitbrengen dat hij zich hondsberoerd voelt. Hij kronkelt letterlijk van de pijn als hij in bed wilt gaan liggen. Met de moed der wanhoop heeft hij zich naar boven gesleept van de wc beneden en zo ben ik opeens klaar wakker. Mijn instinct tot handelen neemt het over. Ik bel de huisartsenpost, doe het verhaal en leg de link met een eerdere keer, toen hij een ontsteking aan zijn darmen bleek te hebben. We kunnen komen en zo hijst Ton zich in de auto en bij elke drempel roept hij “au”’! ik vind het vreselijk om hem zo’n pijn te zien lijden. Ton strompelt binnen en kan direct terecht bij de arts.

Na zijn onderzoek vraagt hij ons naar welk ziekenhuis we willen. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis Lelystad, heeft er destijds voor gezorgd dat ons eigen ziekenhuis om zeep geholpen is, dus daar gaan we in ieder geval niet naar toe. Het wordt Sneek en zo belt de arts met de dienstdoende specialist . Hij zegt ons te vervoegen bij de eerste hulp van Sneek en dat we daar dan maar naar toe moeten rijden. Ik kijk hem ongelovig aan en zeg hem dat als hij een verwijzing doet er toch een ambulance moet komen. Hij vertelt dat we die dan zelf zullen moeten betalen. Ik barst in huilen uit. Ik zeg hem dat ik het niet aan kan om Ton de hele weg er naar toe pijn te zien lijden en hem bij elke hobbel in de (pijn)stress te zien schieten. Ondertussen denk ik dat het me niet kan schelen hoe duur zo’n rit dan wordt, als ik hem maar niet hoef te vervoeren.

Dan belt de arts toch een ambulance. Die komt al heel snel en ze geven Ton een direct werkende verdoving, omdat hij zo niet eens op de brancard kan liggen. De arts fluistert me toe dat het toch wel beter is dat de ambulance het vervoer doet. Ik hoor daar een soort van verontschuldiging in. Ton ligt achterin en ik hoor hem babbelen met de verpleegkundige. De snelweg ligt er verlaten bij en zo racen we richting Sneek. Ton heeft praatjes voor tien en het klinkt reuze gezellig daar achterin.

We rijden de eerste hulp binnen. We krijgen een broeder toegewezen die bijna bij ons om de hoek blijkt te wonen. Hij kijkt ons vragend, maar ook met een zeker weten aan en begint over onze prijs. “Ik heb jou gezien bij het straatfeest”. Er is geen ontkennen aan en zo worden de onderzoeken afgewisseld met opmerkingen over onze nieuwe status en hoe we ons daaronder voelen. Soms antwoorden we en lachen we mee. Als de broeder maar doorgaat en ik Ton wederom in elkaar zie krimpen van de pijn, buig ik het gesprek bewust om en houdt hij op. Geld is nu wel het laatste wat ons boeit. Eerst moet Ton van de pijn af! Hij wordt aan een infuus gelegd met antibiotica en naar een kamer gereden. Daar neemt de afdelingsverpleegkundige het over en kan ik mijn eigen bedje op gaan zoeken.

Het is ondertussen half vier als ik een taxi laat bellen. Voor ik instap vraagt de chauffeur me of ik me er van bewust ben dat het een duur ritje gaat worden. Even later reken ik 110 euro af en rol dan om half vijf mijn bedje in. Dit is niet het weekend geworden wat we voor ogen hadden...