Zondagnacht slaap ik slecht, wetend dat Ton ondertussen in de lucht hangt. Om half zes krijg ik een sms dat ze veilig zijn geland en een paar uur later stapt hij binnen. Hij is helemaal vol van de trip en houdt niet op met praten… De broers zijn uiteindelijk 3 avonden achter elkaar naar concerten van the Allman Brothers Band geweest, met elke keer een andere setlist. Ton heeft de eerste avond gekeken of er een mogelijkheid zou zijn tot filmen en hij heeft prachtige beelden kunnen maken. Hij is terecht reuze trots op het resultaat. De eerste nacht hoor ik hem in zijn slaap “New York” mompelen…

Het kan echter niet altijd feest zijn en voor de tweede keer in korte tijd rijden we naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis. We wandelen daar inmiddels heel onbezorgd naar binnen en hebben een gesprek met de uroloog. Die is even naar de achtergrond verdwenen sinds de radioloog zijn nier “kookte”. Nu neemt hij de regie weer over en moeten we het hebben over een vervolg. De arts vertelt dat hij in september weer een ct-scan wil maken en vanaf dan periodiek echo’s gaat nemen van de nier. Als er eenmaal een tumor heeft gezeten, kan die weer aangroeien en om dat goed te kunnen volgen, willen ze Ton onder controle houden. Wij zijn daar blij mee en wat een contrast met de uroloog in Sneek die alles bagatelliseerde! Als het aan haar had gelegen, had de tumor er nu nog gezeten…We zijn zo blij met de expertise van het Antoni en de menselijke benadering! We rijden met een glimlach weer naar huis.

De lente is eindelijk begonnen en wat ziet de wereld er dan opeens anders uit! De zon zit er voor mij niet in en ik moet zelfs de eerste zonnestralen vermijden. Ik heb een paar dagen daarvoor een couperosebehandeling ondergaan en mijn huid is dan een week lang extra gevoelig. Ik maakte grapjes naar Ton dat die de pijn van zijn tanden er maar voor over moest hebben om mooi te worden, maar ik ben uitgegrapt! Wat een rotbehandeling zeg! Nog 4 keer te gaan en gelukkig is de pijn wel weer snel weg getrokken, maar de prikken zijn behoorlijk gemeen! Ook voor mij geldt: “wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.”

Lisa en ik gaan weer voor controle naar de verloskundige. De baby groeit precies volgens het boekje! Inmiddels is de kinderwagen met toebehoren binnen en de kamer waar Jos eens sliep, wordt steeds voller met babyspullen. Wat zijn we ondertussen nieuwsgierig naar het meisje, maar we moeten nog even wachten…

Ton en ik gaan een paar dagen naar Ameland. Het zal voorlopig de laatste keer zijn dat we samen wat langer weg kunnen. Nog even genieten van die kans… Straks zal alles anders zijn, maar dat wordt vast ook genieten, alleen op een andere manier. Het leven zit soms vol verrassingen…

De datum van de aktepassering van de woning komt steeds dichterbij, precies een jaar na dato…Het is niet te geloven wat er ondertussen allemaal is gebeurd!
Ook wij zijn in volle verwachting van wat komen gaat…