Het bestuur van Culemborg Blues heeft in haar al haar wijsheid besloten om een avond te organiseren voor de vrijwilligers, zonder wie het festival niet zou kunnen slagen. De volgende dag wordt Lex 14 jaar en dat valt dus goed met elkaar te combineren. We boeken dan ook een bed & breakfast en zijn voor even Culemborgers. Steevast als we daar binnen rijden, roept Ton “Culemborg mijn stadje”.

Vooraf eten we in een Grieks restaurant en gaan we nog langs bij een vriend van Ton, die net is verhuisd en bij wie hij veel heeft geklust de afgelopen weken. Ik ben wel nieuwsgierig geworden naar zijn stulpje en we ploffen even neer voor een bak koffie. Vervolgens richting centrum en dan kan het feest beginnen. Er is een kroeg afgehuurd en iedereen druppelt binnen. Van te voren zie ik altijd op tegen dit soort evenementen en voel ik soms een buitenstaander tussen alle mensen die elkaar al jaren kennen. Dit keer heb ik het reuze naar mijn zin en babbel ik met deze gene, maar heb ik ook heel diepgaande gesprekken en kan ik klankborden met een psycholoog die veel affiniteit heeft met jeugdzorg. Samen betreuren we de voorgenomen bezuinigingen, met name voor de zwakkeren in de samenleving. Ton en ik hebben heel uiteenlopende opvattingen over politiek, maar gelukkig vliegen we elkaar niet in de haren en kunnen we ieder een eigen mening hebben. Ik vind het echter altijd wel heel leuk om lekker te kletsen over politiek en mensen te bevragen op wat ze doen, wat ze denken, wie ze zijn. Ik kom aardig aan mijn trekken wat dat betreft en als er dan ook nog aan me gevraagd wordt hoe Ton en ik elkaar ontmoet hebben, raak ik uiteraard niet uitgepraat. Ton doet op zijn geheel eigen manier ook een duit in het zakje en lachend halen we herinneringen op aan onze eerste ontmoeting. Dan is er ook nog een optreden van dezelfde mannen die op onze housewarming party optraden. Ze hebben veel schik met elkaar en met de zaal en de sfeer is relaxed. Een avond van Culemborg Blues is niet compleet zonder tosti’s en bestuurslid Marjan heeft haar tosti-ijzer van huis meegenomen. Ze gaat met de schaal rond en dat is dan tevens het signaal dat de avond is afgelopen. Een gezellig samenzijn en voor herhaling vatbaar!

De volgende ochtend ontbijten we bij Lex, zijn moeder Ingrid en Renee. Lex heeft nog 3 vrienden te slapen gehad en de boys worden al maar stiller aan tafel. De vorige avond hakt er in en de slaap slaat toe. Ton hangt de tv op die Lex graag wilde en Lex is helemaal blij. De kamer stroomt vol met familie. De mannen praten over voetbal en de vrouwen schudden hun hoofd over de felheid waarmee dat gaat. De middag kabbelt voort en om 6 uur vertrekken we weer richting Emmeloord. Met een moe, maar voldaan gevoel, komen we thuis. Jos heeft de vorige dag opgepast en is er nu ook weer even. Hij is, net als wij allemaal, ook helemaal weg van Sophie. We zijn blij de meisjes weer te zien en Sophie schenkt ons een grote glimlach. Ons weekend kan niet meer stuk!

Brak zijn we wel en we merken dat we niet meer zo kunnen doorzakken als vroeger, maar daarvoor laten we de feestjes en partijtjes niet schieten. Het leven moet gevierd worden!