Als Ton 4 dagen na de ingreep aan zijn nier weer in het ziekenhuis ligt, leggen wij direct een link met de eerdere opname van die week. De artsen zijn zeer stellig en weten voor 99% zeker dat het nu om een maagzweer/maagperforatie zou gaan. Wij vinden het allemaal wat te toevallig, maar wie zijn wij om aan de kundigheid van de artsen te twijfelen. Bovendien weten we dat kansberekeningen bij ons altijd mank gaan. Zeg nou zelf, wat is de kans dat je een prijs wint van meer dan een miljoen en wat is de kans dat je daarna 3 keer in het ziekenhuis ligt…

Afgelopen maandag heeft Ton het maagonderzoek. Ook nu weer is de arts zeer stellig, geen maagkanker en geen tekenen van een maagzweer, of maagperforatie. Hun eerdere diagnose blijkt toch niet juist. Twee dagen daarna een gesprek met de chirurg. Die oppert nu opeens toch de mogelijkheid van een complicatie bij de nieringreep. Ton heeft al vaker aangegeven dat hij de radioloog hoorde zeggen dat hij een stuk darm opzij moest leggen. Het zou dus heel goed kunnen dat er toen een knik in is gekomen, met alle pijnlijke gevolgen van dien. Ons gezonde verstand is dus zo gek nog niet! Die middag bespreken we deze uitslag met de huisarts en die is ook de mening toegedaan dat dit het meest reëel lijkt te zijn. Ton maakt een afspraak met het Antoni en op 7 december kunnen we terecht. We zijn behoorlijk opgelucht en gaan er voor nu maar van uit dat dit het is. Dat betekent dat de kans op herhaling nihil is en we gewoon verder kunnen met ons leven.

We kunnen ons nu richten op de toekomst! We gaan de volgende dag shoppen voor ons nieuwe huis. Spannend, want Ton en ik hebben nog nooit samen een huis ingericht… Een tijdje terug zien we echter een bank die ons allebei bevalt en op die stijl willen we wel doorborduren. We stappen de winkel binnen. Ik pak een kleurenpalet en in een hele korte tijd scoren we de bank en mooie fauteuils, in bijpassende tinten. Ik haat salontafels, maar Ton vindt ze wel praktisch. We vinden een compromis in een klein formaat tafel, gemaakt van allerlei soorten hout. Het blijkt te gaan om een project uit Brazilië, samengesteld uit sloophout. De stiefmoeder van mijn kinderen en mijn schoonzusje komen uit dat land. Wij zijn er ook geweest in verband met de bruiloft van mijn broer. Niks geen kapsels uit de Amazone, maar gerecycled materiaal en nog mooi ook! We zoeken er een eettafel en kast bij van hetzelfde project. De benedenverdieping is ingericht en alles in goede harmonie!

Dan zie ik ook nog prachtige fotolijsten en volgens de verkoopster gaat het ook daar om een speciaal project. Gemaakt door daklozen uit Zuid Afrika. Zo is de cirkel weer rond, want ik werkte immers met daklozen…