Sinds ik gestopt ben met werken, wil ik mijn boek gaan schrijven. Het komt er maar steeds niet van en het valt me zwaar daar een goede structuur in te vinden. Uiteraard zijn er verzachtende omstandigheden zoals de ziekenhuisopnames van Ton, maar dat is niet de hele verklaring. Mijn goede voornemen is dan ook om tenminste 3 dagen per week te schrijven en echt aan het werk te zijn. Maar wat doe je als de griep je dan precies op de tweede dag velt? Juist ja, in bed gaan liggen en me daar voor zoveel als mogelijk, aan over te geven. Afgelopen week heb ik daardoor maar 1 dag geschreven. Volgende week maar weer met frisse moed de goede voornemens alsnog ten uitvoer brengen. Het is taai een verhaal te schrijven over de belevenissen van een ander en uit 25 uur interviews een heldere lijn te halen, maar ook een uitdaging! Nava uit Israël belt op het goede moment, juist als ik een dip heb en mezelf helemaal zielig vind en ik gek word van al het gesnotter. Taai en of niet, ik bijt me er in vast als een leeuw, niet voor niets mijn sterrenbeeld. Het boek komt er en ik ga er voor!

Ondanks mijn verstopte holtes gaan Lisa, Renee en ik gaan naar het theater dit weekend. We hebben geboekt voor de musical: hoe overleef ik mijn eerste zoen? Een beetje laat voor Lisa wellicht. Die is al wat verder in dat traject gezien haar beginnende buikje… Het merendeel van de meisjes is een jaar of tien. Toch genieten we wel en zitten er hilarische stukjes in. We drinken nog wat en glibberen weer terug door de sneeuw. We voelen nu pas wat de weerkundigen bedoelen met een gevoelstemperatuur van min 15. Wat een snoeikoude wind! Lex en Ton zijn naar de film Avatar. Volgens beiden zo ongeveer de mooiste film die ze ooit gezien hebben. In 3D en dat maakt het uiteraard nog mooier. Ze raken er niet over uit gepraat…

Wat is de elektrische deken een heerlijke uitvinding en we duiken in een warm bed. De volgende ochtend word ik wederom wakker met knallende hoofdpijn en werk ik diverse pillen naar binnen. De dochter van mijn broer en schoonzusje Rebecca, wordt vandaag 3 jaar en ik heb een hele berg aan cadeautjes gekocht. Die gaan we zelf brengen, weer of geen weer en hoofdpijn of geen hoofdpijn. Moeder Rosa vraagt altijd om kleren en als ik dan die snoezige dingen zie, moet ik me inhouden. Dat wordt nog wat met Lisa´s baby straks. Op 25 februari horen we of het een jongen of een meisje wordt en dan kan oma los…

Ook daarin een goed voornemen, loslaten zodra het kan, coachen voor zover dat nodig is. Zal moeilijk genoeg worden als zo´n klein spruitje bij ons woont en dan over een aantal jaren weer vertrekt. Maar zo is de gang der dingen…