Al weken zie ik de bomen rood kleuren en dwarrelen de herfstbladeren op de grond. De wind giert en alles duidt op de naderende winter. Dit Veluwse bosmeisje heeft nooit kunnen wennen aan de nieuwe Polderbossen en snakt naar een fikse boswandeling in het “oude land”. Ik bel mijn vriend Johan, stel voor om elkaar in Steenwijk te ontmoeten en dan lekker te gaan wandelen. Ik kan dan vandaar uit weer makkelijk op ziekenhuisbezoek gaan bij Ton. Johan is er gelijk voor in en zo rijden we een stukje verder Drenthe in en stoppen we bij het dorpje Vledder. We zijn al vroeg op pad. Het restaurant ziet er nog verlaten uit, maar we zien wel het bordje open. We lopen aarzelend naar de deur die ook nog gebarricadeerd is met een stapel kranten. Dan komt er een strak opgemaakt meisje naar ons toe dat ons toesnauwt dat het bordje toch niets aan duidelijkheid te wensen over laat als we vragen of ze wel open zijn. Bij gebrek aan een ander alternatief en omdat we wel zin hebben in een lekker bakje leut, gaan we maar naar binnen. De koffie en appelgebak wordt zo ongeveer voor ons neer gesmeten en we grinniken allebei om zoveel onverschilligheid van de bediening. Wat een verschil met Amerika, waar je zo ongeveer om de minuut gevraagd wordt of alles naar wens is en ze, op een voor ons overdreven manier, er alles aan doen om je werkelijk klant te laten voelen. Wij worden gedoogd, maar dat weerhoudt ons er niet van om nog een tweede kop koffie te nemen en bij het afrekenen geef ik haar nog een fooi ook. Onze dag laten we niet vergallen door iemand die blijkbaar de verkeerde baan heeft gekozen. Ons humeur blijft goed en we gaan van genieten van het herfstbos.

Als we naar de auto lopen, maakt Johan een opmerking over de kerk en dateert hij de kerktoren. We lopen naar het monumentenbordje toe om zijn nauwkeurigheid te checken en zowaar, hij heeft gelijk… Er staan nogal wat fietsen voor de deur en er zijn blijkbaar mensen binnen. We nemen de vrijheid om naar binnen te lopen en er blijkt een koor te gaan oefenen. We voelen ons wat bezwaard, maar er wordt ons verteld dat we best even mogen rondkijken. Het orgel vangt onze blik. Er komt een man naar ons toelopen en vraagt of we interesse hebben in orgels. Dan blijkt dat hij de vaste kerkorganist is en geeft aan wel iets voor ons te willen spelen. Johan vraag of hij iets van Bach kan laten horen zo worden we op een zomaar doordeweekse dag getrakteerd op een prachtig stukje orgelconcert en nog wel van Bach. Johan en ik zouden kort daarvoor op zondag naar een uitvoering van de Hohe Messe van Bach gaan. Die zaterdagavond echter bel ik hem huilend op dat ik Ton krimpend van pijn voor me heb en we op een ambulance wachten om hem naar Zwolle te brengen. Ton wil hem zelf ook nog aan de lijn en verontschuldigt zich er voor dat de date van de dag erna niet door kan gaan. De Hohe Messe zal even moeten wachten….Dit hebben we toch maar binnen en wat een contrast met het eerdere staaltje van ongastvrijheid. Ik hou van dit stukje Drenthe en we lopen door het drassige bos, waar ik nog maar eens lyrisch begin over de geur van een echt bos. De afgelopen dagen zijn helemaal aan me voorbij gegaan en ik heb geen idee dat de grond zo nat zou kunnen zijn. We omzeilen alle plassen, maar op een gegeven moment kunnen we echt niet verder en keren we om. Het eten in de kantine van het ziekenhuis ben ik inmiddels meer dan zat en we duiken een gezellig eetcafé in, met een persoonlijke bediening. We genieten van het eten, praten over wat ons bezig houdt en dan gaan we ieder weer onze eigen weg. Heerlijk om even te kunnen uitwaaien!

De volgende dagen tuf ik wederom elke dag richting ziekenhuis. Ton krijgt weer babbels, maar zijn buik blijft gezwollen en ik ben bang dat ze hem te vroeg naar huis zullen sturen. Uiteindelijk komt hij donderdag naar huis. Het voelt onwennig om hem te zien rondscharrelen in een tempo wat nog niet de helft is van hoe hij normaal is. Op vrijdag komt de huisarts en vertellen we hem ons hele verhaal van april tot nu toe en bij het weggaan suggereert hij dat er een boek over ons valt te schrijven. Wie weet…

Vrijdagavond word ik behoorlijk ziek en voel ik me helemaal wegzakken in ellendigheid. Ik ben migrainepatiënt, maar deze aanval is wel een hele heftige… Ik vroeg me al af wanneer die zou komen…