Marian (38) is Life-Coach in Harlingen. Ze is daarnaast getrouwd met Dirk en moeder van vijf kinderen in de leeftijd van 2 tot en met 12 jaar. Pieter, Jeroen, Johan, Mathijs en Dirk jr. vormen samen met Dirk sr. haar eigen ‘herem’ en zorgen voor een hoop hilariteit in huize Wesseloo.

Effe snel op vakantie is voor ons natuurlijk geen optie. Ver van te voren boeken, dat is ons motto. Daarom boekten we in oktober 2009 alvast een heerlijke reis naar Egypte. All-inclusive uiteraard, want ik heb het al druk genoeg om vijf kinderen mee te krijgen en vervolgens in de gaten te houden. Laat staan dat ik ook nog eens voor ze moet gaan koken. Kom op zeg, ik heb ook vakantie. Voor we vertrekken moeten de paspoorten vernieuwd worden. Dus allemaal op de foto. Twee keer naar het stadhuis om de boel te regelen. Een keer moesten alle kinderen mee en stuk voor stuk moesten ze hun gezicht laten zien aan de mevrouw achter de balie. Niet lachen jongens, ander herkent ze jullie niet van de foto. De mevrouw achter de balie herkent de jongens als zodanig en schrijft ze netjes in mijn paspoort bij. Het bedrag van een weekendje weg armer kunnen we met geldige paspoorten naar huis.

‘Zijn die allemaal van jullie?’

Er wordt voor Egypte aanbevolen om een aantal entingen te halen. Afspraak gemaakt bij de GGD in Sneek voor al mijn bikkels. Voor de mensen in de wachtkamer zijn we bijzonder. Niet alleen daar hoor, waar we ook lopen met onze jongens er wordt gekeken, soms gestaard en sommige mensen kunnen hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en vragen: zijn ze allemaal van jullie? Enfin terug in de wachtkamer, vroeg een mevrouw zich zelfs af of we ze allemaal mee zouden nemen naar Egypte..... Ja, zucht, wat zal ik daar nu eens op zeggen. Al mijn mannen waren stoer en lieten zich dapper prikken en met alle goede adviezen van de GGD en ruim 500 euro armer komt Egypte nu heel dichtbij.

‘Niks behalve ik en mijn herem’

We zijn er! Egypte, lekker warm en het hotel is geweldig. Klein minpuntje is dat we twee kamers hebben zonder een tussendeur. Dirk slaapt met Jeroen en Johan op de kamer. Pieter, Mathijs en Dirk jr. slapen bij mij. Weet nu - na 12 nachten gescheiden slapen - dat ik zeker niet van mijn man af wil. We laten ons verwennen. Niet wakker worden en bedenken wat we vanavond moeten eten, of er nog iets uit de vriezer moet of dat er nog boodschappen moeten komen. Geen agenda, geen telefoon, geen werk, geen studie, niks, alleen ik en mijn ‘herem’, de zon en alle zwembaden met de in overvloed aanwezige glijbanen. Neem maar van mij aan dat dit pure luxe is voor een moeder van vijf (maar waarschijnlijk ook voor alle andere hotelgasten). Al gauw blijkt dat we in Egypte net zoveel bekijks hebben als in Nederland. You are just like Egyptian family, krijgen we meer dan eens te horen. Ze kunnen zich met ons identificeren wat maakt dat ik al gauw Fatima genoemd word door het aanwezig personeel. We genieten. De jongens werden helaas nog ziek, maar dat mocht de pret niet drukken. Na drie dagen waren ze allemaal weer op de been en de dienstdoende arts gaf, because you are a nice family, 50 euro korting, dus de boodschappentas met medicijnen was maar 150 euro. De goede man was in zijn nopjes, het halve hotel lag een paar dagen plat en volgens mij rijdt hij nu in een spiksplinternieuwe Mercedes door Egypte.

‘Dirk laat zich niet zo makkelijk wegduwen’

In de tweede week van onze supervakantie, genieten we van een dag luieren bij het zwembad. Jeroen is nog niet helemaal hersteld en ligt 's middags even op bed. Dirk zit met Pieter, Mathijs en jr. op ons inmiddels vaste plekje en ik ga samen met Johan van de (toch wel een beetje enge) glijbanen. Kijk, ik wil dan ook graag een stoere mama zijn, dus op drie glijbanen na, die me echt doodeng leken trotseer ik ze allemaal, aangemoedigd door de jongens. Als we terugkomen bij ‘ons plekje’ beginnen Pieter en Mathijs opgewonden door elkaar te praten. Papa heeft gevochten. Wat !?! Denk je dat je vijf ‘engeltjes’ in het gareel hebt, gaat hun grote voorbeeld even met een Duitser aan de haal. Waar moet het toch heen met deze wereld.

Om een lang verhaal kort te maken, komt het erop neer dat Dirk en een van onze oosterburen tegen elkaar op botsten. Meneer morste hierdoor wat drinken over zijn handen wat bij hem de prikkel gaf om Dirk in het Duits uit te schelden. Mijn verstandige man gaf hier geen gehoor aan en vervolgde zijn weg richting de poolbar. Toen hij terugliep, kwam de schoonzoon van onze oosterbuur verhaal halen. Hij liep op Dirk af en gaf hem een duw. Even voor de goede orde, Dirk is 1.87 meter en weegt 130 kilogram schoon aan de haak, dus laat zich dus niet zo makkelijk wegduwen. Na twee keurig geplaatste stoten - die zorgden voor hele mooie vakantiefoto’s - droop de schoonzoon af. Manlief werd verzocht zich om 17.00 in de lobby te melden. Hier werd hij gevraagd een verklaring te tekenen, waarin stond dat hij geen Duitsers meer zou slaan tijdens ons verblijf. Uiteraard ondertekende Dirk deze verklaring, hij handelde uit zelfverdediging. Het management gaf aan dat zodra Dirk, of ieder ander lid van ons gezin, overlast zou ervaren van de ‘tegenpartij’ deze uit het hotel verwijderd zouden worden. De Duitse meneer liep de rest van de vakantie met een zonnebril, behalve in de eetzaal. Als hij daar 's avonds binnenkwam waren de blikken van alle aanwezige Nederlanders op hem gericht om de kleurontwikkeling rond zijn oog in de gaten te houden. Lachen!

‘We zitten weer in het ritme’

De terugvlucht verliep net zo geweldig als de heenvlucht. We kwamen 4.00 uur thuis en ons wachtte een warm welkom, Oma Truus was opgebleven en riep vanuit de deuropening; bakkie koffie? Heerlijk een bakkie senseo, dat had ik gemist. Alle mannen gingen nog even slapen, en ik heb heerlijk bijgepraat met oma. De schat had een lekkere pan oma's groentesoep gemaakt. Huzarensalade en bolletjes stonden klaar. Het hele huis was schoongemaakt, zoals alleen een moeder dat kan. Als ik na een paar dagen de was op zit te vouwen, druk ik de zwembroeken van de jongens tegen mijn neus en ruik en door het wasmiddel heen ruik ik het zwembad. Egypte.... konden we nog maar even terug. We zitten weer in het ritme.

Liefs, Marian

Voor reacties of vragen mail naar alert.coaching@ziggo.nl.

Marian Wesseloo is coach en oprichtster van coachingpraktijk Alert Coaching. Het doel van een coaching gesprek is dat je zodanig gaat nadenken zodat je op de eerste plaats beter jezelf gaat snappen, en op de tweede tot actie overgaat. Denken, voelen en handelen zijn de sleutelwoorden voor elke coaching situatie.
Voor meer informatie kijk je op www.alertcoaching.nl.