De boventanden van Ton zijn nu klaar. Het resultaat mag er zijn! Voor het eerst sinds zijn zeventiende jaar kan hij weer kauwgum kauwen! Wat kan het leven dan toch simpel zijn, genieten van een stimerol…

Ton en ik gaan een weekendje naar Apeldoorn. We beginnen met de sauna in Emst. Als we het parkeerterrein oprijden, zien we auto´s van diverse prijsklassen. Zo je al met een auto zou willen pronken, dat valt allemaal weg in een sauna. Daar loop je immers in je blootje en dan doet status er niet toe. Zodra iedereen weer in de kleren is gestoken, ebt dat gevoel ook direct weer weg. We willen ons tenslotte toch allemaal onderscheiden….

Ton en ik genieten van het heerlijke idee niets te hoeven en de dag vliegt om! We arriveren bij ons hotel en dan blijkt dat de geboekte suite ´slechts´ een gewone kamer is. We besluiten daar geen drama van te maken en leggen ons er bij neer dat de tussenpersoon blijkbaar iets niet goed heeft doorgegeven. De entourage is heel mooi en het hotel ligt zo ongeveer naast paleis het Loo. We nestelen ons in de lounge, lezen wat bladen en dan is de avond al weer voorbij. De volgende dag wandelen we het centrum van Apeldoorn in en lopen we tussen het winkelende publiek. Ton scoort prachtige muziekboeken bij de Slegte. Die kunnen dan mooi op de te maken kast met cd´s. Daar komt namelijk ook een speciale boekenplank voor boeken die iets met muziek te maken hebben.

Ik loop een dames modezaak binnen, waar ze ook positiekleding verkopen. Natuurlijk kan ik het niet laten om iets te kopen voor Lisa´s groeiende buikje… Ik reken af en loop naar buiten. Ton wordt quasi boos als ik vertel wat ik heb gekocht en zegt me nu eindelijk eens iets voor mezelf te gaan kopen. Dat doe ik dan maar en uiteindelijk loop ik opnieuw de deur uit, maar met leuke kleren voor mijn eigen persoontje. Ton heeft gelijk, ik ben er ook nog!

We blazen uit in een café en dan krijg ik een sms van vriendin Ria. `Waar ben je, kan ik je spreken`. Ik krijg direct een raar voorgevoel en bel haar. Ze vertelt dat er afgelopen vrijdag een kwaadaardig gynaecologisch gezwel is ontdekt en dat men denkt aan een uitzaaiing van haar borstkanker van ruim 4 jaar geleden. Ik begin te trillen en probeer onderwijl rustig te blijven ademen. Mijn wereld staat even stil. De man van Ria hebben we anderhalf jaar geleden begraven en ze heeft 3 kinderen die haar nog zo nodig hebben… We beginnen te praten en hebben allebei een snik in onze stem. Wat kan het leven wreed zijn! Ik zeg wat op mijn hart ligt en al die tijd is er dat ongeloof, ´dit kan niet waar zijn´. Ik voel me verslagen als ik heb opgehangen en Ton troost me. We zijn er stil van en besluiten terug te keren naar ons hotel. Daar laat ik het bad vollopen en kom ik even tot mezelf. Mijn gedachten zijn continu bij Ria. We zouden in april een paar dagen naar Portugal gaan samen. Haar eerste meerdaagse trip sinds het overlijden van Jan. Dan zit ze vermoedelijk midden in de behandelingen…

Wat kan het leven oneerlijk zijn!