Twee nachten bij de meisjes in het ziekenhuis gebivakkeerd. Dat bevalt ons slecht, want we voelen ons aan ons lot overgelaten met de borstvoeding. Onze kraamverpleegkundige, die we een week daarvoor ontmoeten hebben, weet alles op dat gebied en we snakken naar haar deskundigheid. Opa komt ons ophalen. Ton worstelt vooraf met de maxi-cosi en de vrouw van zijn jongste broer, met een kindje van 10 maanden, legt hem telefonisch uit hoe het moet. Dan nog de easyfix installeren en een veilig plekje voor de baby is gegarandeerd. De tijden zijn wel veranderd en wat een verschil met vroeger toen mijn kinderen klein waren. Jos en Lisa vervoerden we vaak in een rieten reismand en geen haan die daar naar kraaide…

Als we thuis arriveren, zien we allemaal roze slingers en dito gekleurde ballonnen. Ton en Renee zijn die ochtend al druk in de weer geweest om het huis te versieren en wat een warm welkom is dat! We installeren Lisa in bed en Sophie ligt in haar eigen wiegje alsof ze daar altijd al heeft gelegen. De kraamverpleegkundige komt zo ongeveer gelijk met ons binnen. Er is direct rust in huis en Lisa kan ontspannen. Anita, de kraamverpleegkundige, zegt Ton even naar de winkel te gaan voor een tepelhoedje. Daardoor zou de pijn bij het aanleggen verdwijnen en ze heeft gelijk! Sophie drinkt prima en Lisa gaat niet meer door de grond. Die ochtend nog zei een verpleegkundige dat pijn tot bloedens toe ook haar deel geweest was en dat het er nu eenmaal bij hoort. We voelden allebei dat het niet klopte en lieten haar kletsen. We vertellen Anita dat ze niets in huis hoeft te doen en dat we het fijn vinden als ze Lisa wegwijs maakt in de verzorging van haar dochtertje. Lisa heeft een grenzeloos vertrouwen in haar en ze praten uren, tutten met Sophie en scharrelen zo de dag door. Anita is verbaasd als ze Lisa zo makkelijk met Sophie ziet omgaan en complimenteert haar diverse keren per dag. De borstvoeding komt goed op gang en als Sophie met grote klokken drinkt, stralen we allemaal. De deskundigen die langskomen volgen elkaar in rap tempo op: de verloskundige een aantal keren, de huisarts, iemand voor de hielprik/gehoortest en altijd is Anita in de buurt, klaar om antwoord te geven op vragen en om Lisa te ondersteunen. Lisa wordt steeds mobieler en vertelt mij hoe ik om moet gaan met Sophie, wat niet en wat wel te doen, met een air alsof ze al jaren moeder is…

Elke nacht kruip ik even bij Lisa in bed voor de nachtvoeding. Ik verschoon Sophie, help Lisa met aanleggen, klets Sophie wakker als ze inslaapt, maar nog 1 borst moet. We keuvelen wat met elkaar en dan gaan we al weer richting ochtend. Ik vind het heerlijk om vroeg op te staan, krant te lezen en met een kop koffie even voor me uit te staren. Wat een heerlijk begin van de dag…

Sophie is een tevreden baby, huilt amper en zelfs als ze na het bad wordt aangekleed, laat ze dat over zich heen komen en mekkert ze niet. Wat prachtig om te zien hoe ze zich ontspant in het badje en ze dan met haar heldere kijkers de wereld verkent. De eerste dagen zijn haar ogen heel donker, maar elke dag worden ze blauwer. Wat een prachtmeisje en wat een zonnetje…

Ik voel me een beetje kraamvrouw mee, met die gebroken nachten, maar wat een voorrecht om dit alles van zo dichtbij te mogen mee maken. Als Lisa en ik voor het eerst weer samen naar de stad gaan, komen diverse mensen naar haar toe. De meesten hebben foto’s van haar kindje gezien op Hyves. De trotse moeder geniet van de aandacht en roemt haar baby. De meisjes doen het goed!