We genieten nog na van ons feest, maar het volgende dient zich al weer aan. We willen onze Israëlische gasten iets van Nederland laten zien. Eerst een bezoek aan Elburg. Daar woonde ik ooit en pas naderhand ben ik de schoonheid van het liefelijke stadje gaan zien. Nu leid ik Nava en Olon rond, wandelen we over de wallen en genieten we de prachtige bloeiende struiken. In Israël is het eigenlijk alleen in het voorjaar een paar weken groen en daarna is alles dor vanwege de droogte. Onze vrienden genieten dan ook zeer, al is Nava daarin wat uitgesprokener dan Olon. Dat de avonden zo lang zijn, vinden ze geweldig en ondanks de slechte weersvoorspellingen hebben we slechts af en toe een paar druppels regen.

De volgende dag rijden we richting Volendam en bezoeken daar een kaarsen- en klompenmakerij. Er is ook een groep kakelende vrouwen uit Brabant binnen en de presentator grapt of ze soms uit Barneveld komen. Wat een kippenhok! We voelen ons een echte toerist en volgen de meute. Ton koopt klompen voor in de tuin en we slaan wat lekkere kaasjes in. Dan op naar Edam, om een stadswandeling te maken. Wat een prachtig stadje is dat en we komen er zeker nog een keer terug. Vervolgens door naar de afsluitdijk en dan aanschouwen we het resultaat van de noeste arbeid van onze voorvaderen. Het blijft maar mooi weer. De zon komt zelfs te voorschijn. We gokken het er op en rijden door naar het Sneekermeer, waar ons sloepje ligt. We varen ruim 2 uur en Nava wordt stil van al het moois wat Friesland te bieden heeft. Heerlijk om even te dobberen en de boel de boel te laten. Ik dut in slaap. We leggen aan en een minuut later komt de regen met bakken uit de lucht. Wat een mazzel! Dat is trouwens een Jiddisch woord. Als er iemand jarig is in Israël, klinkt het: “mazzel tov”.

De laatste dag gaan we naar het Muiderslot en natuurlijk doen we ook het stadje nog even aan. We hebben een leuke rondleiding, maar voor Ton is het hoogtepunt toch wel de valkenier. Hij is gek op roofvogels en vooral een arend is zijn favoriet. Er is een groep verstandelijk gehandicapte kinderen en de valkenierster vertelt zo boeiend dat ze hun angst verliezen en helemaal op gaan in haar verhaal. Als ze later een grote uil haalt en ze die mogen aaien, zijn de kinderen in hun element en zelfs het bangste meisje uit de groep kruipt uit haar schulp. Ontroerend om te zien. Ton is helemaal blij als hij de uil ook op zijn arm mag hebben en grijnst van oor tot oor…

Dan is het bezoek al weer voorbij en brengen we onze gasten naar het station in Utrecht, van waar ze verder reizen naar Luik, om terug naar huis te vliegen. Wij gaan zelf naar Den Haag, voor een concert van Michael Bolton. Ons hotel is in hetzelfde gebouw als waar het concert wordt gegeven en dat is heerlijk! Kunnen we later nog even borrelen in de bar en direct ons bedje in stappen!
Waylon staat in het voorprogramma. Tot nu begreep ik weinig van de hype rond zijn persoon. Maar eerlijk is eerlijk: hij heeft een geweldige stem en we kopen later zelfs zijn cd. Michael Bolton klinkt helemaal top en als hij nummers van Sinatra zingt, samen met het Metropoolorkest, swingt de hele zaal mee. Ons laatste uitje voor de baby voorlopig, maar ons leven houdt ook dan niet op! Lisa gaat vast snel groeien in haar moederrol en samen geven we het meisje een warm welkom. Nog een paar weken…