Op 29 april 2009 wonnen Tsjitske en haar man Ton een miljoenenprijs in Emmeloord. Vanaf dat moment stond hun wereld op zijn kop. Speciaal voor de lezers van 100%NL Magazine schrijft zij een wekelijkse blog over haar belevenissen na het winnen van de Postcode Kanjer.

Ton vond Tsjitske altijd al een lot uit de loterij, maar zo letterlijk had hij het ook niet verwacht. Tsjitske haar kinderen (Jos van 19 en Lisa van 16) wonen bij haar in huis. De kinderen van Ton (Renee van 16 en Lex van 12) komen elke twee weken een weekend.

Vet ziek!

Als we na als het feestgedruis van het straatfeest met ons zessen naar huis lopen, worden we aangesproken door de achterbuurjongen van Jos. Hij zegt zijn longen uit zijn lijf geschreeuwd te hebben voor ons en heeft, wellicht ook door wat biertjes, dikke lol om onze nieuwe status. Er zijn mensen die spontaan beginnen te zwaaien als ze ons met de bloemen voorbij zien komen en auto’s rijden toeterend voorbij. We grijnzen de hele weg naar huis. De kinderen hebben het er maar steeds over hoe vet het is om zo dicht bij de artiesten te hebben gestaan en hoe die geduldig poseerden voor de foto. Jos is vandaag behoorlijk ziek en heeft koorts, maar hij wil dit gebeuren uiteraard niet missen. Hij gaat dan wel niet mee op het podium, maar poseert wel, met een gulle lach, naast Ilse DeLange.

De kinderen van Ton zijn helemaal door het dolle heen en dochter Renee roept steeds “ziek” met een lange uithaal, als we haar vertellen wat onze plannen zijn. Bij de zakgeldverhoging klinkt haar kreet en als we zeggen het jaar uit te willen knallen in Disneyland Parijs, uit ze haar bekende uitroep weer en zo “zieken” we de hele dag door.

De volgende dag is Lex al vroeg uit de veren en vraagt hij om de foto’s van de avond daarvoor. Al snel staan de eerste plaatjes op Hyves, heeft hij zijn zus weggeknipt en kijkt hij glunderend met Nick en Simon de wereld in. Renee heeft nauwelijks geslapen en eigenlijk geldt voor ons allemaal dat we in een roes zitten en we lachen wat af! Heb ik de vorige dag nog een rondedansje gemaakt bij het nummer “ a Miracle” van Ilse, als ik het nummer nu voorbij hoor komen, barst ik zo maar in huilen uit. Wanneer Ton en Renee later met boodschappen thuis komen, geeft Ton me glimlachend papieren zakdoekjes met een rozengeurtje. Ook huilen kan nu wat luxer zullen ze gedacht hebben. Ik heb die dag de tissues nog diverse malen nodig…