Vorig jaar kijken we vanuit ons hotel naar alle gekte van de kerstinkopen en prijzen we ons gelukkig daar geen stress van te hebben. Dit jaar zullen ook wij er aan moeten geloven. Lex is een week bij ons. Renee en haar moeder zoeken de zon op in Marokko. We besluiten om een dagje te gaan shoppen en we nemen Sophie mee. Het is de bedoeling dat Lisa en Lex allebei koopjes scoren. We hebben namelijk gezien dat de Nike schoenen in de uitverkoop zijn en laten ze die nu net willen hebben. Lex wil ook nog een winterjas. Ik hou mijn hart vast, want hij is nog al precies in wat hij niet mooi vindt, heb ik eerder gemerkt. We vallen om van verbazing als hij in de eerst winkel slaagt voor een jas! Na een aantal schoenenzaken te zijn ingelopen, vindt hij dan zelfs zijn favoriete merk. Mijn eigen dochter kan er ook wat van. Een glimp in de winkel en ze ziet al dat het niks wordt. Ze koopt uiteindelijk een paar laarzen, maar voor haar geen Nikes. We slenteren Zwolle door. Sophie kijkt met haar grote kijkers rond en vindt het allemaal prima. Ze begint een beetje te piepen als we net koffie willen gaan drinken. Flesje er in en ze is weer blij. Wat een heerlijk kind is het toch zeggen we tegen elkaar. Een echte meid, ze houdt nu al van winkelen!

Mijn vriendin Beppie heeft een zoon, Ruben, die sinds van de zomer goed klikt met Lex. We komen met het plan om ze bij elkaar te laten logeren en zo is Ruben dan 2 nachten hier. De eerste avond stelt Ton voor om ze naar de film te laten gaan: ‘meet the fockers’, de première was de vorige dag. Dat lijkt de heren wel wat en ze komen grijnzend terug. De chipszak kan dicht blijven, want ze hebben in de bios de grootste portie popcorn opgepeuzeld en zitten helemaal vol. Voldaan gaan ze richting zolder, waar ze de hele nacht gamen. De volgende dag werpen ze veelzeggende blikken naar elkaar als we vragen hoe laat het is geworden. Ze rollen pas om half drie in de middag hun bed uit. De tweede dag komt Jos ook langs en nu gamen de jongens met hun drieën. Het wordt vijf uur ’s nachts voordat ze hun bed opzoeken. Het is al bijna gewoonte dat ze ergens ruim in de middag te voorschijn komen.

Wij gaan ondertussen naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, naar de dermatoloog. Dat blijkt een alleraardigste arts te zijn die ons gerust stelt en volgens haar wordt Ton 100 jaar. Jammer alleen dat ze geen garanties geeft….Ze kijkt nog even of er meer verdachte plekjes zitten, maar alles ziet er goed uit. Over 3 maanden moet Ton weer voor controle en als er dan niks is, hoeven we niet terug te komen. Dit is de lichtste vorm van huidkanker en we hoeven ons geen zorgen te maken. Wel hamert ze er op dat Ton zich moet insmeren met zonnebrandcrème, als hij weer in de zon komt. Ze schat hem wel goed in als ze zegt dat hij vast geen smeerder is….Nee dus…..

Gerustgesteld gaan we de kerst in. Gourmetten met de kinderen. De middag vliegt voorbij. Tweede kerstdag uit eten. Mijn moeder, mijn broer en zijn gezin zijn er ook bij en zo zitten we aan tafel met een gezelschap van 10 personen, inclusief Sophie. Het wordt een ontspannen samenzijn en dan is kerst 2010 al weer voorbij. Morgen maar een fruitdagje….