Als ik na de prijs een andere auto koop, is Sophie nog niet in beeld. Het wordt daarom een compact wagentje, 3-deurs en helemaal uitgezocht op het plaatje. Tijden en omstandigheden veranderen en de auto is inmiddels al lang en breed ingeruild voor een station. Alle spulletjes van Sophie passen er uitstekend in en nadenken over de kapitaalvernietiging om al zo snel van auto te wisselen, doen we maar niet…. In vergelijking met de tijd dat ik nog werk, maakt de auto amper kilometers, maar dat gaat de komende maanden vast veranderen. Lisa is inmiddels in het trotse bezit van haar roze papiertje! Van de week moet ze voor de tweede maal afrijden. Ze is veel zenuwachtiger dan de eerste keer. Ik heb er buikpijn van die ochtend. Als Ton en ik de lesauto weer aan zien komen, zit ze zelf achter het stuur. Ze stapt uit, geeft de rij instructeur een hand en er wordt gezoend. We weten het zeker: gelukt! Dan natuurlijk de onvermijdelijke vraag of ze af en toe mijn karretje mag lenen. Ze zal toch eerst mijn auto moeten leren kennen en wat ervaring op doen. Ze wil immers Sophie ook wel eens meenemen en dat is een kostbare lading! Ik leg Lisa uit dat ik zelf 9 jaar rij ervaring heb, voordat er een kind in mijn auto zit. Dat lijkt wel te landen. Het openbaar vervoer is gratis voor haar nu ze studeert. De benzine verre van…. Dat wordt plannen en nadenken, want ze zal toch echt de tank zelf moeten volgooien als ze met mijn auto weg gaat. Jos heeft zijn rijbewijs al twee jaar geleden gehaald en nu Renee nog. Dat zal binnenkort ook wel gebeuren. Na de prijs beloven we de kinderen dat we voor ieder de studie en rijbewijs betalen en daarmee helpen we ze dan op weg naar hun zelfstandigheid. We zijn benieuwd welke kant ze alle vier uiteindelijk op zullen gaan…

Wij zijn zelf inmiddels echte kilometer vreters, maar dan vooral in de auto van Ton. We gaan zo vaak naar Culemborg dat we de weg wel kunnen dromen. Ton haalt zijn kinderen daar elke twee weken op en brengt ze terug. Daarnaast zijn we er samen ook nog regelmatig in verband met Culemborg Blues, familiebezoek of Ton heeft een vergadering. Het oude gemeentehuis is verbouwd en we gaan kijken hoe de ruimtes er uit zien, ook omdat we die vermoedelijk gaan gebruiken voor het festival deze zomer. We verzamelen in een plaatselijk kroegje. Medebestuursleden Marjan en John zijn ook van de partij. Marjan heeft haar man Harry mee genomen en we wandelen met ons vijven het gemeentehuis binnen. Een paar dagen daarvoor heeft John namens Culemborg Blues al de openingshandeling verricht, samen met nog een heel aantal bekende verenigingsmensen van de stad. We mogen daardoor ook achter de borden “niet betreden” komen en John toont ons trots het nieuwe gedeelte. We concluderen dat de verbouwing goed gelukt is en hopen dat de gemeente ons als CB nog wat ruimtes gaat gunnen dit jaar. Dan borrelen we nog even na en stappen we weer in de auto naar huis. Weer een paar honderd kilometers achter de kiezen. Nadenken over de prijzen van de brandstof doen we maar niet. Vrijheid is niet te koop en zo lang het gaat, gaat het, met dank aan…..