We hebben een theaterconcert geboekt van Dolf Jansen, samen met Lex en Renee en Ton en mij. Ton ligt echter nog in het ziekenhuis als de voorstelling speelt. De kinderen hebben zich uiteraard verheugd op de avond. Ze geven aan dat ze Dolf graag willen zien. Ze zeggen het geen probleem vinden om bij mij te logeren als hun vader er niet is. Stiefmoeder is daar dan toch wat onzeker over merk ik, maar daar blijkt dus geen reden toe… Lex en Renee komen mee op ziekenbezoek met de jongste broer van Ton en zijn vrouw en we gaan gevieren door naar Emmeloord. Uiteraard blijven we eerst een tijdje bij Ton. Tijd om te koken heb ik niet en ik stel voor om uit eten te gaan in het restaurant van het theater en Jos en Lisa voegen zich ook bij ons. Jos zal meegaan naar de voorstelling in plaats van Ton. Lisa gaat chillen met vriendinnen.

De avond heeft als thema “altijd verder” en gaat voornamelijk over het hardlopen van Dolf Jansen en hoe dat eigenlijk ook voor het hele leven geldt, altijd blijven gaan… Ik moet op het puntje van mijn stoel gaan zitten om de spraakwaterval te kunnen volgen, want het gaat in een tempo wat ik amper kan bijhouden. Lex geniet voor tien en lacht het hardst van ons allemaal. Dolf heeft een boek geschreven over zijn leven en we schaffen er 3 aan, allemaal gesigneerd door de artiest zelf. We vinden het geweldig vinden dat de opbrengst naar een goed doel gaat, een project in Peru. Daarna nog even wat in het restaurant en dan naar huis. Jos woont inmiddels al een tijdje bij een vriend, maar blijft ook bij ons slapen en gaat samen met Lex nog even een film kijken. Ze vinden een zak popcorn die in de magnetron moet en zowaar, het hele huis ruikt er naar als we al op bed liggen. De volgende ochtend ontbijten we met elkaar en is het een gezellige boel, al missen we Ton natuurlijk. Die is er de avond van te voren toch een beetje bij door de vele belletjes en sms-jes die hij van ons krijgt. We gaan die middag weer langs Ton en daarna breng ik de kinderen dan naar Culemborg.

Lisa en Renee schelen 10 dagen in leeftijd. Lisa is jarig als Ton nog in het ziekenhuis ligt. Het wordt een vreemde verjaardag voor haar en ze heeft ook geen zin in vriendinnen en/of een feest op die dag. Ze stelt voor om in het ziekenhuis, samen met Ton, een gebakje te gaan eten. Ik haal Lisa van school en we gaan eerst samen lunchen. We houden elkaars hand vast en babbelen over van alles en nog wat. De volgende dag is het St. Maarten en ik vertel haar dat haar vader de kinderen die langs kwamen destijds, liet zingen: “er is een kindeke geboren”, op de wijs van een st. Maartenliedje. Dat is al 17 jaar geleden!

Twee dagen daarna komt Ton weer thuis en scharrelt hij als een oud mannetje door de woning, maar hij is er weer! Dan is het de beurt aan Renee om haar verjaardag te vieren. Ton is weer wat aangesterkt en we kunnen er gelukkig bij zijn. Renee heeft een boekje gekregen van haar vriendinnen dat de toekomst nog helemaal open ligt voor haar en er staan ontroerende dingen in, ook van haar leraren. Lisa en Renee schelen maar 10 dagen, maar in karakter verschillen ze als dag en nacht. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.
Maar voor allebei geldt: het leven gaat altijd verder en ook zij lopen ieder hun eigen weg. Soms even samen, maar meestal apart. Een weg die nu nog verborgen ligt, maar naar de toekomst leidt… Kleine meisjes worden groot!

Hoe zal onze toekomst gaan, ook gelet op de ziekte van Ton. Niemand weet het. Ook wij gaan altijd verder…