Wat duurt de winter eindeloos dit jaar! Ik snak naar de lente, maar daar zullen we nog maanden op moeten wachten. Dan zelf maar wat kleur geven aan het leven. Mijn neusverkoudheid is er nog steeds en ik wil daar wel eens van af. Zo zeg ik tegen Ton dat we op Tsjitske’s recept naar de sauna moeten. Het kost me weinig overredingskracht om hem zover te krijgen. Wij hebben geen excuus nodig voor een dagje sauna!

Een tijdje geleden was ik met Ria in Zuidwolde en het is daar zo relaxed! Ietsje minder keus wellicht dan bij de grote namen, maar wat een oase van rust. We hebben destijds een heerlijke dag gehad, al moest ik steeds op de klok letten in verband met het bezoekuur van Ton. Hij moet ook proeven van die sfeer vind ik en Ton laat zich gewillig meevoeren. We komen helemaal tot rust en corrigeren elkaar als er dingen voor ons nieuwe huis op tafel komen. Nee, even niet, alleen bubbelen en nergens aan denken. Wat is dat eigenlijk moeilijk! Onze hoofden zijn te vol van alle gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Het is maar goed dat in de sauna’s absolute stilte heerst… Heerlijk roezig komen we weer thuis en we nemen ons voor dat gevoel vast te houden, maar de realiteit leert dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan.

Ons lijstje met zaken die we nog moeten regelen rond ons huis, wordt al minder en we kunnen afstrepen. De gordijnen in de kamer en voor mijn studeerkamer zijn ook uitgezocht. Dan nog een lamp voor boven de eettafel. Ik ben compleet verrast als ik Ton een lamp aan zie wijzen, waarvan ik eerst denk dat hij een grapje maakt, maar die ik ook prachtig vind! We kopen er nog een bijpassende staande lamp bij en de winkeljuffrouw glimlacht om onze manier van communiceren en snelle acties. Ik zie helemaal voor me hoe het gaat worden. Ons huis wordt vast een warm stekkie. We stappen bij een cateraar naar binnen en nemen in grove lijnen onze housewarming party door. Dat gaat ook goed komen en zo glijden we in gedachten al een beetje richting voorjaar…

Ondertussen is het wederom gaan sneeuwen. Gelukkig heb ik nu ook winterbanden. Ton heeft vorige week een slipcursus gedaan en me wat tips gegeven die hij daar leerde. Ik wist niet beter dan dat ik het gas moest loslaten als ik zou slippen, maar mijn systeem is zo dat ik dan juist wel moet remmen. Als ik dat probeer, heb ik zowaar grip op de auto en sta ik direct stil! Jeugdvriend Dick woont in Hoorn. Ik ben altijd wat panisch voor een winterse dijk Lelystad-Enkhuizen, maar nu draai ik mijn hand daar niet voor om en kan ik ook in de winter genoeglijk met hem bijkletsen. Leve de winterbanden!

Als toetje van de week gaan we naar de musical Hairspray. Lex als Manke Nelis, op krukken. Hij heeft een knieblessure. Op weg naar het theater ligt er sneeuw en ijs en is het even oppassen geblazen, maar ook daar redt hij zich. De vader en moeder van de hoofdrolspeelster zijn hilarisch! De moeder (als man verklede vrouw) verspreekt zich regelmatig en maakt er dan een hele scène van, waarop de vader dan weer mee improviseert. De zaal vindt het prachtig en wij niet minder. De muziekstijl van de jaren zestig is niks voor Ton. Die zweert bij de jaren zeventig muziek, maar ook hij lacht soms smakelijk mee. We zijn allemaal blij na de show en dan is de week alweer voorbij!

Weer een week dichter bij de lente…….