We stappen weer eens in de auto naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam. Ton krijgt zij laatste CT-scan en vanaf dan moet hij halfjaarlijks terugkomen voor een echo van zijn nier. De radioloog begroet ons met een brede grijs op zijn gezicht. Eerst praten de mannen over voetbal, muziek en persoonlijk leven. Daarna toont hij ons op het scherm dat de nier van Ton er prima uit ziet en er niets raars te zien is. Daar zijn we al die tijd eigenlijk al van uit gegaan, maar het is wel fijn om daar nu de bevestiging van te horen! Hij stelt zelf voor dat we dan bij de volgende echo aangeven dat we een voorkeur voor hem hebben. Daar zijn we het helemaal mee eens! Blij gaan we weer richting huis, maar na twee uur staan we nog maar bij Muiden! Nu weten we weer waarom we niet in de Randstad wonen…

De volgende dag begint Lisa met haar stage en zal Sophie het met ons moeten doen. Ton is heel bedreven in het geven van de fles. Als Lisa weer thuis komt, kan Sophie dan direct weer aan de borst. Lisa heeft leuke collega’s en ziet het wel zitten om hier de komende 5 maanden haar stage te gaan doen. Ze werkt verspreid over de week en zo kan ze ook nog veel bij Sophie zijn. Het is prachtig om te zien hoe die twee op elkaar reageren en hoe dol Lisa op haar is. Ton en ik smelten ook elke dag weer als we Sophie net wakker zien en wat heerlijk om haar ontwikkeling van zo dichtbij mee te maken.

Vriendin Karin heeft me meegevraagd naar een workshop ‘clear your mind’. Onze hoofden lopen af en toe over en wij kunnen daar wel tips voor gebruiken. Het zaaltje zit vol met wel 50 vrouwen, die blijkbaar met hetzelfde probleem worstelen. We horen dat we 20% van alle beschikbare tijd aan onszelf moeten besteden en dat haalt bijna niemand, ook wij niet. De cursusbegeleider legt vooral theoretisch uit hoe we onze energie zouden moeten verdelen, maar het wordt eigenlijk nergens praktisch. Karin en ik proberen het samen wat meer handen en voeten te geven als we tussendoor met elkaar praten. We zijn wel aan het denken gezet, maar weten niet zo goed wat deze dag ons nu gebracht heeft. We zijn in ieder geval weer een dag van de straat zeggen we tegen elkaar. We strijken ergens neer op een terras en borrelen nog wat na. Dan heerlijk eten samen en weer huiswaarts.

Ton staat voor het raam als ik aan kom rijden, met Sophie op de arm. Ze begroet me met een stralende lach. Mijn dag kan niet meer stuk! Mijn hoofd is nu alleen maar vol van het kleine dotje! En die therapie is helemaal gratis……