Op maandagmorgen gaan wij weer richting het nieuwe huis en daar zullen de gordijnen dan worden opgemeten. Zoals gewoonlijk worden we hartelijk ontvangen door de eigenaresse en het huis wordt steeds vertrouwder. De gordijnenman heeft een goede klant aan ons, maar ook aan een ander stel uit onze prijswinnende straat, zo vertelt hij. Wij hebben niets gezegd over ons lot, maar hij weet het wel en spreekt ons er dus op aan. De Emmeloordse wereld is klein…

Nadat de man weg is, nemen we de overnamelijst door. Dit gezin heeft een meisje van 2 jaar, na eerst twee jongens. Ze hebben de hele babykamer opnieuw ingericht toen en het ziet er prachtig uit. Witte meubeltjes en zachte vloerbedekking. De knalroze muur schilderen we wel over als het kindje van Lisa een jongetje wordt, maar dat weten we pas over een paar weken. Dan ook kunnen we verder praten over wat we nog meer willen hebben, want alle andere zaken zijn knalroze! We zijn er blij mee zo veel te kunnen overnemen, van houten schuurtjes tot een zwembadtrap voor de steiger… Zelfs nog een extra bootje voor achter ons huis. Dan kan de sloep in Friesland blijven liggen en gebruiken we die om over de Friese meren te varen. Daar zijn we nog lang niet uitgekeken!

De volgende dag ga ik met Lisa naar de verloskundige. Het hartje is heel duidelijk te horen en de doptoon moet steeds van plaats veranderen omdat de baby zo bewegelijk is. We zijn allebei ontroerd door dit duidelijke teken van leven. We komen langs een soort outletzaak met normaal gesproken dure kleren, maar vanwege een verbouwing ruimen ze op. We scoren een hele rij tunieks voor Lisa, waar ze een tijdje in kan groeien. Ze kan onderhand een winkeltje in leggings beginnen…

Daarna gaan we nog shoppen voor de baby. Als we thuis komen, ligt de kast vol met rompertjes, t-shirtjes en snoezige pakjes. Het wordt steeds echter. Via Marktplaats spotten we nog een lief wiegje en ook die is al binnen. De baby is dan wel niet gepland, maar hij/zij komt in een gespreid bedje/wiegje… Soms is het leven vol verrassingen!

Ton en ik denken nog vaak terug aan die keer dat we in Den Bosch uit eten wilden en allebei onze portemonnee omdraaiden. We kwamen uiteindelijk bij Mac Donalds terecht. Meer zat er op dat moment niet in. Wat kan het leven dan toch een enorme draai krijgen! We gaan nog een keer terug en dan eten we wel bij de Griek. Natuurlijk moeten we dan ook aan een Bossche bol! We hebben ons voorgenomen die situatie nooit te vergeten en vooral niet blasé te worden.

Het leven is een geschenk en een baby voelt geen verschil in een rompertje van Zeeman, of van Noppies…