De postcodeloterij organiseert jaarlijks een lotgenotendag voor grote prijswinnaars. We moeten wat grinniken om de term, maar zo’n meeting lijkt ons wel wat! We geven ons op met ons zessen. Vooraf overleggen we met Jos, omdat die dan jarig is, maar hij wil graag mee en zo wordt zijn twintigste verjaardag een onvergetelijke...

De week voorafgaande aan de happening, krijgen we te horen dat het feest in de Arena gehouden wordt... Ai, ai!!!!! Zowel Ton als Lex, zijn rasechte Feijenoordsupporters en het bezoeken van de Arena voelt natuurlijk als verraad. Ze hebben dan ook altijd bezworen nooit de Arena te bezoeken! Ton moet er wel goed over nadenken, maar besluit uiteindelijk toch mee te gaan en wil geen spelbreker zijn. Wat zal hij een hoongelag over zich heen krijgen van zijn collega’s. Hij heeft altijd gezegd nooit naar een concert in de Arena te zullen gaan. Zijn bedrijf organiseert daar ook diverse concerten en gratis kaartjes zijn dan snel geregeld, maar principes blijven principes...

De hele week gniffelt Ton om de reactie die ongetwijfeld zal komen van Lex. Grote kans dat die helemaal niet mee gaat als hij het hoort, want die is zo mogelijk nog fanatieker in zijn Arenahaat dan Ton. We besluiten niets te zeggen en het programma en de locatie van de dag een verrassing te houden. In de auto laten we dan ook niets los.

Als we parkeren, zeggen we dat we naar de Arena zullen gaan en Lex roept vol ongeloof uit ''dat kan niet waar zijn!'' Als we dan ook nog zeggen dat we naar André Rieu gaan, is iedereen stom verbaasd. Ze hadden alles verwacht, maar niet dit...

Het concert wordt georganiseerd voor 30.000 mensen, die allemaal een kaartje hebben gewonnen en een gedeelte daarvan is VIP-er, net als wij. Allemaal prijswinnaars van grote bedragen, vanaf het begin van de loterij. Zo is er een uitgebreide lunch voor ons en worden we later naar onze zitplaatsen gebracht. Daarna is er nog een borrel en we voelen ons heel speciaal!

We zetten tafels bij elkaar en zo zitten we als straat bij elkaar en worden er veel verhalen uitgewisseld van onze belevenissen tot nu toe. Niet alles is positief en we bevatten het vaak nog steeds niet is de slotsom van ons allemaal.

Het concert is een groot spektakel en als André van Duin ook nog langs komt, zijn de lachsalvo's niet van de lucht. Er wordt prachtig gespeeld en gezongen en bij 1 lied van een Australische heb ik tranen in mijn ogen en gaat Jos staan bij het applaus. Verder onderga ik het geheel als van een afstandje en heb ik wat gemende gevoelens bij de klassieke deuntjes die langs komen en die ik vaak in het Concertgebouw hoorde. Wat een verschil in entourage en publiek! Maar ook, wat een sfeer!

Lex zingt uit volle borst mee, maar als ik achteraf naar een cijfer vraag, is het een 6,5. Hoe kun je ook toegeven dat een concert in de Arena leuk was. Als we de kinderen thuis brengen, staat de moeder van Lex en Renee te schateren boven aan de trap. Ton en Lex in de Arena, dat is wel de grootste mop van het jaar...

Deze lotgenoten treffen we liever dan die van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis waar we even daarvoor waren. De behandeling wordt overgenomen en de bejegening is een warme douche vergeleken met Sneek. Het is echter eerst weer afwachten op nadere onderzoeken. Ton heeft al aangegeven dat hij bij een eventuele opname in Amsterdam, een Feijenoordpyjama gaat dragen. Principes zijn principes, of soms toch niet...