Ongeveer anderhalf jaar geleden zag ik een 3d-echo van een ongeboren baby. Je kon al precies de vorm van het neusje en van de lippen zien. Zo speciaal! Dat beeld ben ik nooit vergeten. Sinds Lisa zich heeft aangemeld voor allerlei zwangerschapssites, ploffen er diverse bladen op onze mat. Zo ook eentje met een advertentie voor een pretecho in 3d, met een foto er bij. Lisa is direct enthousiast en we maken een afspraak, bijna een week voor de officiële 20-wekenecho.

Afgelopen week is het dan zo ver en Ton gaat mee. We komen terecht in een hele sfeervolle praktijkruimte en een warme, jonge vrouw met een prettige stem. Ze stelt Lisa op haar gemak en zet het echoapparaat op haar buik. De beelden verschijnen en de mevrouw geeft er commentaar bij. De baby zit heel diep en laat zich moeilijk ‘vangen’, maar het lukt uiteindelijk toch een mooie foto te maken van het gezichtje. Lisa en ik kijken ontroerd naar de beelden en Ton maakt opmerkingen over de apparatuur, hoe vaak ze moeten worden bijgeschoold en of het lastig is om te moeten vertellen dat er iets niet goed is met een baby. De vrouwen vol gevoel kijkend naar dat kleine mensje en de man die technisch commentaar geeft. Mannen komen van Mars…

De echoscopiste kijkt nog naar de verhoudingen en de groeicurve. Dat ziet er volgens haar allemaal prachtig uit. Dan zegt ze opeens: “geen twijfel mogelijk, het is een meisje”. Lisa heeft daar stiekem op gehoopt en een grote glimlach verschijnt op haar gezicht. Ik heb tranen in mijn ogen van blijdschap voor haar. De vorige avond hadden we net tegen elkaar gezegd dat een jongetje toch ook wel leuk zou zijn. Ze zag dan een beeld voor zich met een jochie die de kleinste nikes aan heeft die er bestaan. Ik noem dat even naar Lisa en dan bromt Ton: “dat kind hoeft toch niet gelijk in de pumps?” We liggen allemaal dubbel… Dan komt er nog een opmerking, “nog meer make-up in huis” en weer is er een lichte sfeer. Als de opnames achter de rug zijn, realiseren Lisa en ik ons pas dat alles wat er is gezegd, is opgenomen… Dus ook het commentaar en de vele grappen tussendoor. Ton wist dat en is hij nou zo grappig, of was het voorbedachte rade? De waarheid zal wel ergens in het midden liggen…

We rijden helemaal blij terug naar huis. Lisa en oma sms’en het grote nieuws. Lisa heeft een sleutelhanger meegekregen met een foto van haar meisje. Ze zegt dat ze niet kan wachten om naar school te gaan de volgende dag. Dat maken we niet vaak mee…

Babykleertjes in maat 56 en 62 hebben we al aangeschaft, maar er moet natuurlijk wel iets meisjesachtigs bij nu. Ik kruip dezelfde avond nog achter de computer en kan het niet laten een schattig roze pakje te scoren. Een paar muisklikken en de pakketservice kan zijn werk weer doen. Ze weten ons inmiddels te vinden…