Mezelf kietelen
Ton vond Tsjitske altijd al een lot uit de loterij, maar zo letterlijk had hij het ook niet verwacht. Tsjitske haar kinderen (Jos van 19 en Lisa van 16) wonen bij haar in huis. De kinderen van Ton (Renee van 16 en Lex van 12) komen elke twee weken een weekend.
Mezelf kietelen
Eerder die week is Ton langs gegaan bij de Volvo garage en heeft hij daar folders opgehaald. Een jaar daarvoor hadden we al eens in een garage gestaan waar we volkomen werden genegeerd en er naar Ton werd gekeken met een blik van “die man in zijn werkkloffie en met zijn lange haar, laat maar staan”. Hij kocht toen uiteindelijk wel een andere auto, maar dan zeker niet bij die garage! Als we de prijs winnen, zegt Ton hoe leuk hij het zou vinden om een garage binnen te lopen en te kunnen zeggen: “doe mij die en die auto maar, met dat en dat aan extra’s”, maar dan wel zo rechtstreeks uit zijn werk en het alleen die verkoper te gunnen, die hem vriendelijk te woord staat en hem wel degelijk serieus neemt. Ton vertelt dat de verkoper van de Volvo garage helemaal okay is en hij daar wil gaan kijken.
Ik heb helemaal niks met auto’s en mijn kinderen ook niet. Ton en zijn kinderen wel en zo gaan we op zaterdagmiddag met ons vieren op pad. De kinderen weten ondertussen veel meer van de auto’s dan ik en er wordt veelvuldig uit de folders geciteerd. Ton heeft al een model in gedachten. De auto wordt uitgebreid gekeurd en ze gaan er in zitten. Dan zien ze een net nieuw model en vallen ze helemaal stil. Ik roep dat ik het een patserwagen vind, maar die woorden treffen geen doel….. Ik aanschouw alles met een glimlach. Er moet natuurlijk ook een proefrit worden gemaakt met dat type. Ton is zijn rijbewijs vergeten. Er wordt een kopie gemaakt van het mijne en de proefrit van de XC 60 kan beginnen. Ik zeg dat ik niet mee ga om hun pret niet te bederven. Ik gun ze van harte dat ze uit hun dak kunnen gaan.
Ik blijf lekker bij de koffieautomaat en leestafel. De verkoper helpt ze op weg en komt bij me zitten. Ik leg uit dat ik zelf helemaal niks met auto’s heb en ik de feestvreugde dan niet wil bederven. Al pratend krijgt hij een beeld van me en ik van hem. Het is een hele relaxte man met een accent wat ik als vertrouwd (Noordwest Veluwe) meen te herkennen en we raken in een geanimeerd gesprek. Het duurt voor mijn gevoel maar even voordat de goegemeente er weer aankomt. Iedereen stapt glunderend uit en Lex en Renee roepen al weer: “vet ziek!’’. We hadden afgesproken dat we niets zouden loslaten over de prijs, maar dat lukt niet meer. De verkoper zegt: “ik wist het al toen ik het adres op je rijbewijs zag”. Hij wil uiteraard alles weten en weer vertellen we ons verhaal. Ton zijn jongste broer en zijn vrouw zijn allebei gek van auto’s en we spreken een proefrit af met de V70 en de XC 60 voor volgende week. Zij zullen dan met ons mee gaan.
Mijn huidige auto is een “koekblikje’’ en diverse mensen hadden me al gezegd dat ik een veiligere auto zou moeten kopen, maar daar waren de centjes niet voor... Ton heeft ook voor mij folders gehaald die week en zo zeg ik: “dan wil ik ook nog even kijken naar een C30”. We lopen verder in de showroom. Ik zie de auto staan en begin te huilen... “wat moet ik met zo’n luxe auto en waarom zou het geen showroommodel kunnen zijn, heeft u die?’’ Ik had hem eerder al verteld dat ik materie niet belangrijk vind en er moeite mee heb om zo veel geld voor mezelf uit te geven, ook omdat ik met dak- en thuislozen werk. Het motto van Ton is steeds “we mogen onszelf ook kietelen” en zo spreek ook ik een proefrit af voor de week er na...
