De antibiotica slaat aan en Ton krijgt weer praatjes... Hij snakt naar vast voedsel, maar dat zit er even nog niet in. Na vier dagen mag hij naar huis, met de opdracht rustig aan te doen en nog niet te gaan werken. Dat vooruitzicht zint hem niet echt en zo kopen we een iPod. Daar is Ton wel even zoet mee. Als weer aan het werk gaat, zitten er 400 nummers in en is hij voorbereid op een volgende opname. Hij heeft de muziek te zeer gemist!

We hebben geboekt voor een concert van Journey, een rockband uit de jaren zeventig en de favoriet van Ton. Zijn kinderen zijn ermee opgegroeid en ook zijn ex-vrouw Ingrid kon er niet onderuit en is fan. Soms kunnen we gratis concerten bijwonen via het werk van Ton en ook dit concert organiseert zijn bedrijf. Wij weten nooit van te voren of we er dan naar toe kunnen. Als we echt iets willen zien, boeken we zelf. Ingrid heeft ook een kaartje gekocht. Ton komt op het idee om zijn bedrijf te vragen of we alsnog kaarten kunnen krijgen en die wil hij dan graag aan zijn kinderen geven. Dat lukt en zo zitten we gezellig als ex-gezin en mijn persoontje, bij het concert.

Ik ben inmiddels ook aangestoken door het Journey-virus en geniet op mijn eigen manier. Het is het eerste concert voor Lex en die trommelt, zingt en doet denkbeeldige solo’s op de gitaar. Hij moet naar de wc, maar gaat weer zitten als er een ballad voorbij komt. Dat herhaalt zich nog 3 keer... Hij glimt helemaal en het is vermakelijk hem zo te zien genieten. Renee zingt ook bijna alles mee en grijnst de hele avond. Ingrid en Ton kijken elkaar regelmatig even glimlachend aan. De kinderen stralen. We blijven tot en met de laatste toegift en iedereen gaat blij naar huis. In de auto heeft Ton een brok in de keel als hij vertelt hoe geweldig hij het vond om met name Lex zo te zien genieten. Het allereerste live concert voor het mannetje van twaalf. Ton was veertien toen hij Rory Gallenger in Breda zag en daar in het station moest overnachten omdat hij de trein miste. Lex rijdt veilig en wel met moeders mee, maar het onvergetelijke van de ervaring zal er niet minder om zijn.

We hebben inmiddels het slagen van Lisa gevierd. Vorig jaar stond ze er niet best voor, maar ze heeft het zowaar zonder enige onvoldoende gehaald. Ik heb haar destijds beloofd dat we samen een weekend naar Londen gaan als ze zou slagen. Die belofte moet ik natuurlijk nakomen. Anders zou ik een busreis hebben geboekt, maar nu gaan we vliegen. Ook nog maar een leuke musical bijgeboekt. Op het reisbureau hebben we al de nodige voorpret.

Inmiddels heeft Ton te horen gekregen dat er een plekje op zijn nier is gevonden, wat er niet hoort. Er zal nader onderzoek moeten plaatsvinden. We wachten het maar weer af. Aan de iPod zal het niet liggen...