Op onze eerste trouwdag vliegen we naar the Big Apple. Wat een verschil met een jaar geleden. Toen het goedkoopste hotel geboekt in de buurt van Winterberg, nu een luxe viersterren hotel hartje New York! Mijn gedachten gaan terug naar het jaar ervoor en hoe ik mijn vriendin Ria mis. Haar man wordt een paar dagen daarvoor bewusteloos in bad gevonden en heeft longkanker. Ze durft hem niet alleen te laten en daardoor is ze er helaas niet bij die dag. Op de terugweg van onze 4 daagse huwelijksreis, gaan we bij ze langs. Ik heb mijn trouwkleren aangetrokken en het is een fijn samen zijn. Ze zwaaien ons uit en Jan is heel positief over een volgend weerzien. Een paar weken later overlijdt hij echter en staan we aan zijn open graf. Het afgelopen jaar ben ik miljonair geworden en zit Ria midden in een rouwproces. Ik in een roze roes en zij in een zwarte… Juist nu raakt me dat opeens weer en voel ik me machteloos over haar verdriet en heb ik even moeite te genieten van het hier en nu.

Als we aankomen bij ons hotel, zegt de baliemedewerker dat er een pakje is bezorgd en dat we het op kunnen halen. Ik uit mijn verbazing, maar als ik naar het glimmende gezicht van Ton kijk, weet ik genoeg. Hij heeft al weken daarvoor intensief mailcontact met iemand van het hotel en zo stapt hij de kamer binnen met een prachtige bos rozen en een fles champagne, inclusief glazen en op een bedje van rozenblaadjes… Hoe romantisch en wat een lieverd!

De stad is overweldigend en we voelen ons filmacteurs als we tussen al die gele taxi’s door lopen en vergapen ons aan alle lichtzuilen op Times Square. We hangen echt de toerist uit die week. We nemen een bus waar we op en af kunnen stappen en de gidsen vertellen ons in geuren en kleuren over de stad. We doen een boottocht over de Hudson, sjouwen uren en uren rond en we genieten uiteraard van het uitzicht vanaf het Empire State building. Bij de bouwput rond wat eens de Twin Towers waren, vallen we stil en de slachtoffers krijgen een gezicht door allerlei foto’s en stille getuigen als naamplaatjes, verbrande laptops en dergelijke. Het museum toont de beelden en laat geluidsfragmenten horen van die dag, die me nog zo vers in mijn geheugen staat.

Ik hou van winkelen, maar we gunnen ons zelf geen tijd om te shoppen en ik heb er ook geen behoefte er aan. We willen zo veel mogelijk zien en meemaken. Twee musicals geboekt en onze verbijstering is groot als we twee keer getrakteerd worden op de meest seksistische scènes. De musical Hair hoort te gaan over Vietnam, maar in dit geval presteren ze het om wederom een man in vrouwenkleren een prominente rol te geven, net als de ‘‘over the top’’ homoachtige manier waarop de Duitster wordt neergezet in de musical van eerder die week. Dan doet onze eigen Joop van de Ende het zo gek nog niet… De Amerikanen blijken op het toneel behoorlijk grenzeloos, terwijl ze in het echte leven een beeld over zichzelf neerzetten van preutsheid. Daar snappen we weinig van en als mensen om ons heen lachen, doen we niet mee…

We bezoeken Washington DC via een georganiseerde busreis en voelen ons Chinezen die Europa in een week willen proppen, maar zien wel alle highlights zoals het Witte Huis en het gebouw waar Obama is ingezworen. Een prachtige stad en geheel anders dan New York. Brede straten, veel groen en niet zulke hoge gebouwen, maar ook wat een rust!

Dan weer terug naar New York. We hebben blaren op onze voeten van het lopen, maar genieten! Wat een gekke stad, maar ook hoe intrigerend en hier komen we zeker een keer terug! De terugvlucht wordt een bijzondere. Ons vliegtuig moet omkeren vanwege motorproblemen, kort na de start en zou de Atlantische Oceaan niet kunnen oversteken. Is even schrikken, maar gelukkig hebben we 5 uur later een nieuw toestel en landen we veilig en wel weer op Nederlandse bodem. Home sweet home…