Sophie is een heerlijk meisje. Elke dag genieten we van haar. Ze kijkt nieuwsgierig met haar blauwe kijkers de wereld in. Ze speelt met haar handjes, pakt de knuffels vast en krijgt maar geen genoeg van het disneymobiel boven haar hoofd, wat steeds opnieuw rondjes draait. Soms horen we haar kraaien in de box. Haar hele lijfje komt in beweging als het vaste muziekje begint. Ze slaapt al vroeg ’s avonds. In de ochtend gaat ze na de voeding ook weer lekker in haar bedje. Tot half elf horen we haar niet, maar dan wil ze de hele dag ook niet meer slapen. Logisch natuurlijk! Dat betekent wel dat we dan eigenlijk steeds bezig zijn met Sophie en nergens anders aan toe komen. We voelen ons daardoor soms een gevangene in ons eigen huis. Ik snak naar iets anders en boek een dagje uit. Heerlijk om even met een vriendin naar de sauna te gaan. We kletsen en dobberen de hele dag. In de sauna mag je immers niet praten en aan het einde van de rit hebben we maar twee sauna’s gehad. Verder liggen we heerlijk in het water. Het enige nadeel is de kou als we er uit moeten. We genieten ook nog van een heerlijke massage, waar we helemaal van tot rust komen. Voldaan rijd ik weer richting huis.

Een paar dagen later hebben we een afspraak met twee oude vrienden van mijn ex-man Klaas. Ze zijn nieuwsgierig naar ons huis, onze nieuwe situatie, Sophie en natuurlijk naar Ton. Die weet niet zo goed wat hij moet verwachten, maar het wordt een gezellig samenzijn. Als de mannen ook nog whisky liefhebbers blijken te zijn, komt er een bijzondere fles op tafel. Ton grijnst van oor tot oor. Het is bijzonder hoe we al de jaren overbruggen. Natuurlijk halen we herinneringen op aan vroeger, maar ook het heden komt aan bod. De uurtjes vliegen voorbij en dan moeten ze al weer weg.

De dag er op krijg ik voorlichting over gehoorapparaten. Vanaf begin november kan ik gaan testen hoe dat voor me zal zijn. Ik ben erg benieuwd! Lisa en ik gaan nog even de stad in. Sophie gaat mee en die valt lekker in slaap in de kinderwagen. We showen haar in een kledingwinkel waar een vriendin van Lisa werkt en genieten uiteraard van de bewonderende opmerkingen over die schattige baby.

Als afsluiter van de week gaan Ton en ik naar Cirque du Soleil in Amsterdam. Er is niets te merken van een crisis. De tent zit bomvol en is compleet uitverkocht. Kaartjes van 80 euro en de drankjes zijn echt krankzinnig duur, maar er wordt heel wat omgezet. Er is een speciale actie om je kleine geld te geven aan de collectanten die daar voor staan. Het gaat om een project waardoor mensen in de derde wereld schoon drinkwater krijgen. Blijkbaar hebben de mensen geen zin in een vriendelijk gebaar, want bijna niemand geeft. Dat raakt me en drukt me ook weer op de verantwoordelijkheid die het hebben van geld met zich mee brengt.

Het is een adembenemend schouwspel om de acrobaten in actie te zien. Bij het naar buiten lopen, zien we supportersbussen van Ajax terug komen. Wat zijn ze stil! Ton vraagt wat het is geworden en de 2-2 verklaart een hoop. Hij grinnikt bij die uitslag. Dat lachen is snel voorbij als hij hoort wat Feijenoord heeft gedaan. Ai, dat komt hard aan. Ton is er stil van en treurt om zijn clubje. Alles wat ik er over zeg, is verkeerd natuurlijk. “Je gaat toch geen Studio Sport kijken zeker?” Zodra we thuis zijn, sluipt Ton echter naar boven en wil hij de nederlaag toch met eigen ogen zien. Daar snap ik niks van. Ik kijk altijd het liefst naar films met een happy end…….