In februari boeken we een, volgens de beschrijving, avontuurlijke reis naar Noorwegen, Zweden en Denemarken. We vragen ons echter wel af hoe we met ons vijven in een C-3 gaan passen. Wie had toen kunnen denken dat we ooit in een grote Volvo zouden rijden, met genoeg bagageruimte...

Vol goede moed beginnen we aan de trip. We zullen overnachten op de boot van Kiel naar Götenborg. De kids vinden het schip geweldig en de volgende ochtend worden we redelijk fris wakker. Net voor de grens met Noorwegen stoppen we. We hebben de tip gekregen dat er een grote supermarkt staat, die alleen maar snoepgoed verkoopt. We vergapen ons aan al dat lekkers en de kinderen scheppen ieder een zak vol...

Pas einde middag komen we bij ons plaatsje aan. De routeplanner leidt ons omhoog naar een smal weggetje met weggeslagen asfalt. We zijn ondertussen behoorlijk verreisd en kijken uit naar ons beloofde vakantiepark. We komen uiteindelijk uit bij een ski-oord op bijna 2000 hoogte, zo lezen we op een bord. Ons huisje blijkt van alle gemakken voorzien en als we op het balkon staan, is het uitzicht net een foto van een ansichtkaart constateert Renee. Die avond gaan we maar eens kijken wat er te beleven valt en eten we in het nabijgelegen restaurant. We hebben trek en gaan voor een buffet. We hebben nog weinig idee van de wisselkoers. De creditkaart is geduldig. Als we weer thuis zijn en gaan berekenen wat we betaald hebben, schrikken we ons rot: 250 euro! Ook al is onze bankrekening dan gegroeid, dit is toch wel erg gortig. We lachen ons rot om onze eigen dommigheid.

De dagen erna blijkt dat het vakantiepark zoals we ons dat voorstelden, niet bestaat. Je kunt er uren en uren wandelen, maar zeg dat maar eens tegen 3 tieners, wiens leven uit chillen bestaat... Voordat we de berg af zijn, is er een uur voorbij en dan komen we uit in troosteloze plaatsjes, waar ook niks te beleven valt. Zo zitten we op een eenzame bergtop, ver weg van de zo bejubelde fjorden. Ik heb een boek bij me over een vrouw die op een spirituele zoektocht gaat na haar scheiding. Het verhaal gaat over haar reizen naar India, maar ik zie alleen maar een Noorse bergtop voor me. De verlichting bereik ik hier in ieder geval niet.

Na 4 nachten hebben we het allemaal wel gehad. Ik stel voor om naar Oslo te gaan en zelf iets te gaan boeken. Iedereen is direct enthousiast en al kost het ons de nodige moeite iets geschikts te vinden, het lukt! Ons appartement blijkt prima ingericht en is gloednieuw. We zitten aan de rand van de stad. Die avond pakken we een taxi en laten ons naar het centrum van alle vertier brengen: de boulevard.

De dagen erna komen we daar nog regelmatig en we vergapen ons aan alle mooie kostuums van een India’s festival. We eten kip Tandori uit een bakje. De creditkaart kan die dag in de tas blijven. Ons huisje in Denemarken blijkt ook weer in the middle of no where te liggen. Een prachtig strand, maar met 15 graden geen badpakkenweer... Als we naar huis rijden en we onderweg even stoppen, blijkt het 33 graden te zijn. Mooi weer voor het strand, maar dan wel in Nederland! De afgelopen weken evalueren we de vakantie met een zeven min en dat is eigenlijk helemaal niet zo slecht. Volgend jaar dan toch maar CenterParcs?