Na ons bezoek aan de garage gaan we naar huis en genieten we nog na. De nieuw meegenomen folder wordt weer grondig bestudeerd en de ah’s en oh’s vliegen in het rond.

Die avond gaan we met ons zessen uit eten in een restaurant, waar Ton en ik wel vaker iets gaan drinken. Jos moet uit Amsterdam komen en belt dat hij later komt. We overbruggen de tijd met kletsen en het nuttigen van de nodige sapjes. De meiden en ik hebben een nieuw alcoholisch appeldrankje ontdekt en daar genieten we van. De mannen houden het bij fris, maar we zijn allemaal net zo vrolijk. Jos is ondertussen ook gearriveerd. We bestellen ons eten en vervolgen ons gesprek. We halen allerlei ditjes en datjes aan die ons zijn gebeurd sinds de prijs en hoe diverse mensen Jos en Lisa aanspreken. We zijn opeens bekende Emmeloorders geworden. Ik haal met een glimlach mijn pinpas uit mijn tas, betaal en we lopen al hinnikend weg. Wat een luxe om zo maar met ons zessen uit eten te gaan! Dit zou wel eens kunnen wennen...

De volgende dag ga ik met Lisa naar “Highschool Musical”. We hadden dat al eerder geboekt en tuffen naar Groningen. Er is een omleiding, maar gelukkig gidst mijn Tom Tom ons geweldig en blijf ik rustig. Normaal gesproken raak ik in paniek van wegomleidingen, met verwijzingen naar straten die zijn afgesloten en die ik niet ken. Lisa kijkt me al aan als ze die borden ziet, maar is aangenaam verrast dat moeders zo rustig blijft. Ik zet de cd “Miracle” van Ilse DeLange op en Lisa vraagt “ga je dan niet huilen?” Nee, dit keer niet en we galmen er lustig op los. We komen ruim op tijd aan. Dat heeft een reden. Mijn kaarten waren niet aangekomen en ik kreeg via de website de toezegging dat ik op een lijst zou staan. Ik ben er niet helemaal gerust op en dan blijkt mijn naam niet voor te komen. Of ik wellicht een andere naam heb, nee nooit gehad en wel of niet getrouwd doet daar niets aan af. Uiteindelijk blijk ik op voornaam te staan en kunnen we alsnog naar binnen. De musical is een echte 'feel good' musical. Gelukkig loopt het allemaal af zoals we hopen en we worden er helemaal blij van.

Als we terug zijn en ik in de bijkeuken een stapel was aan de kant leg, zie ik ongeopende post. Die hadden we weggelegd toen de mensen van de Postcode Loterij hier binnen kwamen en we de indruk wilden wekken dat alles netjes opgeruimd zou zijn. Daar vind ik dan alsnog de kaartjes voor de musical...