We komen op vrijdag terug uit New York en de maandag daar op moeten we al om 08:00 uur in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis zijn. De tumor in Ton’s nier wordt  “gekookt”. We willen een file vermijden en zijn er al om half zeven! Het hele circus treedt in werking. Ton loopt gezond naar binnen, maar komt er na de uitslaapkamer als patiënt weer uit. De radioloog belt me en zegt dat hij het heel gezellig heeft gehad met Ton, die uiteraard weer de nodige babbels had tijdens de ingreep en zelf mee keek op het scherm. De nasleep valt ons tegen en Ton zegt dat hij het gevoel heeft door een truck te zijn overreden. Hij concludeert samen met de verpleging dat hij alles wat heeft onderschat. De verzorging is heel warm en er ligt een soort weldadige rust over de afdeling. Er is alle ruimte voor onze vragen en/of opmerkingen. Ton herstelt heel voorspoedig en de avond na de ingreep mag hij al weer naar huis. Hij zal het die week rustig aan moeten doen en we gaan er van uit dat hij op maandag weer gaat werken.

Op vrijdag zitten we in het bubbelbad in de sauna en krijgen we een diepgaand gesprek met 2 dames. Eentje van hen laat vallen dat ze graag een man had willen zijn en daar komt ze bij ons uiteraard niet mee weg… Er ontspint zich een open gesprek en we vertellen elkaar heel persoonlijke zaken, maar de sfeer is daar naar. We genieten die dag en komen even helemaal bij. 

Mijn schoonzusje gaat voor 6 weken naar Brazilië en we willen nog even afscheid nemen. Daarna aansluitend een uurtje naar de verjaardag van een vriendin daar in de buurt. De zaterdagavond zullen we dan lekker op de bank gaan hangen is het plan. Op de verjaardag krijgt Ton helse buikpijn en ik denk direct aan een nieuwe ontsteking aan zijn darmen. Het wordt steeds erger en ik bel 112, nadat ik niet door de huisartsenpost heen kom. De ambulance komt en ondertussen krimpt Ton van de pijn. Hij krijgt net als een paar maanden daarvoor een pittig narcoseroesje wat direct werkt en we komen aan bij het Sophia ziekenhuis Zwolle. Eerst heeft hij nog wel wat babbels, maar gaandeweg verhevigt de pijn en zegt hij helemaal niets meer. Als er op zijn buik gedrukt wordt, gilt hij het uit en in korte tijd zakt hij weg. Opeens krijgt hij twee pijnscheuten en roept hij verschrikt “Tsjitske, Tsjitske, alsjeblieft…”. Ik ren de gang op en dan staan er opeens 3 mensen aan zijn bed. Ondertussen heeft hij een morfineprik gehad, maar die doet helemaal niets. De gezichten om het bed worden steeds zorgelijker. Er vinden onderzoeken plaats van half negen in de avond tot 4 uur ’s nachts. Dan hoor ik van de arts(assistent) dat ze alle levensbedreigende zaken hebben uitgesloten, waar ze aanvankelijk wel aan denken. Het zou een maagperforatie zijn, veroorzaakt door een maagzweer. Zeker weten doen ze dat niet omdat ze nu de buik niet in kunnen. Ze gaan hem opnemen en ik zou wel even naar huis kunnen. Het is half zes in de ochtend als ik een paar uur kan slapen.

De volgende ochtend ben ik dan de hele dag in het ziekenhuis. Ton heeft erg veel pijn en zegt helemaal niets. Als er een arts langs komt en vraagt hoe het is, zegt Ton “rustig”. Als ik hem daarna vraag op een schaal van 1 op 10 aan te geven wat hij aan pijn heeft is het een 5… Hij denkt dat hij de pijn moet verbijten en ik hol naar de chirurg toe en vertel hem dit en vraag om een onderhoudsdosering pijnbestrijding. Hij is blij dat ik hem dat kom melden en gaat daar direct in mee. Als ik hoor dat Feyenoord met 5/1 heeft verloren tegen Ajax en hem dat meldt, humt hij alleen maar. Hij zou anders heel wat minder fraaie woorden hebben gebruikt…

De volgende dag ben ik er al vroeg om zelf ook de arts te spreken te krijgen. Het hele weekend al heb ik gevraagd of ze contact willen opnemen met het Antoni om te overleggen of er een verband kan zijn met zijn niertumor. Hij ligt immers binnen een week weer in het ziekenhuis nu… De arts weigert echter en daar was ik al bang voor. Mijn hele leven strijd ik er al tegen dat je niet als eenheid wordt gezien als mens, maar in stukjes wordt gehakt. Ik heb me daar al op voorbereid en bel zelf met het Antoni. Ik leg de situatie van Ton voor. Een uur later belt de radioloog me persoonlijk op. Ik geef hem aan Ton en die vertelt dat ik wat mondiger ben en zo praat ik nog een tijdje met de radioloog. Hij denkt met me mee of er een relatie zou kunnen zijn en noemt dat Ton zich wellicht toch meer zorgen maakte om zijn tumor dan dat hij liet blijken en dan zou het stress als gevolg kunnen hebben, wat is uitgemond in een maagzweer. Dat vind ik wel een plausibele verklaring. Hij vertelt verder nog dat hij alles nog eens heeft nagekeken en alles goed is weggehaald bij het koken en dat er gaan nabehandeling hoeft plaats te vinden. We zullen nog een oproep krijgen voor een nagesprek. Zijn persoonlijk telefoontje doet ons allebei goed! 

Ondertussen gaat het wat beter met Ton en begint hij weer wat te praten. Hij wordt naar een afdeling gebracht van 8 mensen!!! Ik zeg tegen de verpleging dat ik dit vooroorlogs vind en ze zijn het met me eens. We moeten dat dan maar invullen op het enquêteformulier. Ze zijn aan het verbouwen, maar ook dan zijn er nog kamers van 4. Deze kamer zou eigenlijk 6-persoons moeten zijn, maar het patiëntenaanbod is te groot. Kassa denk ik dan… Je gebruikt gewoon hetzelfde personeel voor extra mensen en de zorgverzekeraars vergoeden toch wel per persoon… Waar zijn overigens die duur betaalde specialisten eigenlijk? Wij zien alleen maar arts-assistenten en ze noemen dan soms dat ze overleg hebben met andere artsen, maar die beoordelen blijkbaar alleen vanaf achter de tafel…

Het gaat maar heel langzaam vooruit met Ton en we blijven heel veel vragen houden. Dan komt er opeens een opmerking dat het maagkanker zou kunnen zijn en er naderhand een maagonderzoek zou moeten plaatsvinden. Als ik daar op in wil gaan, kijkt ze op haar horloge… In de hele week tot nu toe is er 1 verpleegkundige geweest die signaleerde dat Ton het moeilijk had en er is geen werkelijke belangstelling voor hem als persoon. Het is een zeer technisch gebeuren allemaal. Ton is verworden tot maag/darmen en de rest doet er niet meer toe. Als het infuus van Ton lekt en er een verpleegster komt, zegt hij dat allereerst zijn overbuurman acute zorg nodig heeft en er al een tijdje heel raar bij ligt. Ze gaat naar hem toe en opeens staan er 8 mensen om zijn bed. Een paar uur later is hij overleden…

Elke dag race ik op en neer naar het ziekenhuis en op vrijdagavond belt de postcodeloterij. Of ik wel eens iets gewonnen heb en dat ze nu een actie hebben omdat ze jarig zijn. “Ja hoor, we hebben een fikse prijs gewonnen.” Ik noem het bedrag. De verkoper schiet uit zijn rol en de nieuwsgierigheid wint het. Hij vraagt wat we tot nu toe met dat geld gedaan hebben. Ik hou het kort, ga even mee in zijn enthousiasme, maar zeg dan plompverloren “gezondheid is niet te koop, want mijn man ligt nu in het ziekenhuis en is best wel ernstig.” 

Het leven is een loterij, soms win je en soms verlies je……