Als ik 12 jaar ben, weet ik dat ik maatschappelijk werker wil worden. Daar stippel ik dan de route voor uit. Mijn HBO eindscriptie heb ik maanden voor het verstrijken van de deadline al klaar en alles afdoen op het laatste nippertje is me dan ook volkomen vreemd. Hoe anders is dat bij mijn kinderen!
Ik word er zelf soms zenuwachtig van als ze de volgende dag een toets hebben waarvoor ze nog niks gedaan hebben, maar het volste vertrouwen hebben dat het wel goed komt. Of ze weten de leerkracht er van te overtuigen dat het echt overmacht is dat ze een opdracht niet kunnen doen. De computer en/of printer is immers stuk. Dat ze alles op de laatste seconde laten aankomen deert ze niet. Als ik ze keer op keer vertel dat ze daarmee een risico lopen. Het hun eigen verantwoordelijkheid is om dingen zo te plannen dat er altijd een tijdsmarge in zit voor tegenslagen, kijken ze me meewarig aan. De appel valt hierin wel erg ver van de boom……
Zoon Jos vat 2 dagen voor zijn eigenlijke vertrek het plan op om naar Israel te reizen, boekt een lastminute met een vriendin en voor ik het weet is hij weg. Hij zal 3 weken blijven, heeft nog geen idee wat hij gaat doen en waar hij zal overnachten. Alleen de eerste 2 dagen zijn geregeld en dan verblijven ze in een jeugdhotel. Ik geef hem nog de telefoonnummers van mijn contacten daar en al snel krijg ik een telefoontje dat hij daar naar toe is gekomen. Een hele busreis vanaf Tel Aviv, maar dat lukt hem prima! Dan krijgen ze zo maar een appartement in Eilat aangeboden. Nu zitten ze gratis in een zonovergoten oord met strand en zee, waar anderen dik voor moeten betalen. Soms is het wellicht toch beter om niet alles te plannen en kijk eens wat het leven dan voor verrassingen in petto heeft. Dat geldt natuurlijk ook zeer zeker voor ons. Wie had ooit kunnen bedenken dat ons leven er nu zo uit zou zien? Niet meer werken, een leuke bankrekening en een prachtig huis. Vervolgens de niet geplande zwangerschap, met als eindresultaat een heerlijk meisje, wat ons elke dag weer laat smelten.
Sophie krijgt borstvoeding op aanvraag en daardoor is er nog niet echt sprake van een vastomlijnd dagschema. Ton en ik zijn ons ritme een beetje kwijt en vaste tijden kennen we niet meer. Er is ook altijd wel weer wat nieuws. Zo is mijn moeder slechts 2 dagen thuis uit het ziekenhuis en wordt ze wederom opgenomen. Dat betekent elke dag op bezoek en we weten niet voor hoe lang dat zal zijn. Wij gedijen toch het beste op enige structuur en regelmaat. Die gaan we er zo snel mogelijk weer proberen in te krijgen. We zijn benieuwd wat er verder op ons pad komt en zoeken daarin een midden tussen plannen en freestylen…