Vriendin Karin en ik zijn elkaar een tijd uit het oog verloren. Sinds ze, samen met haar dochter, medegetuige was van de naderende bevalling van Sophie, is de band alleen maar hechter geworden. Inmiddels gaan we weer vrij intensief met elkaar om. We hebben wel zin in een verzetje. Ik boek de musical ‘Crazy Shopping’ in Breda en we besluiten daar aansluitend te overnachten. De dag van de voorstelling gaan we dan lekker shoppen is het plan. We ontmoeten elkaar exact op het afgesproken tijdstip en al snel lopen we richting stad. Eerst maar eens een bak koffie en dan maar eens verder kijken. Ik ben al vaker in Breda geweest en weet wel wat winkels waar ik langs wil. Karin heeft maat 36 en kan overal geweldig slagen, maar ik heb daar wat meer moeite mee. Als ik een winkel binnen loop en al bijna wil omkeren, pakt Karin door en is ze heel kordaat in haar opvatting dat ik mezelf een andere kledingstijl zou moeten aanmeten. Geen verhullende en wijdvallende kleren meer, maar iets wat mijn figuur accentueert in plaats van camoufleert. De verkoopster gaat daar helemaal in mee en al snel word ik naar de paskamer gedirigeerd met van allerlei kleding die ik zelf nooit uitgezocht zou hebben. Karin neemt de leiding en de verkoopster doet wat ze zegt. Ik laat het maar over me heen komen, maar zo langzamerhand begin ik te zien wat ze bedoelt en een paar uur later heb ik zo veel gekocht dat ik me er bijna bezwaard onder voel. Karin wuift dat weg en zo scoor ik bij andere winkels dan ook nog een jurk en schoenen. Weer hoeft Karin alleen maar een blik te geven of de verkoopster weet al hoe laat het is. Ik glimlach er om en vind het wel grappig om de leiding uit handen te geven. We ploffen neer bij een koffietent en we hebben er allebei helemaal genoeg van. Lekker naar ons hotel, waar we met een drankje aan de bar gaan zitten. We besluiten om daar ook te gaan eten en dat blijkt een goede keuze! Vanwege de krapte in tijd nemen we een taxi en de avond kan beginnen…

De zaal is nog niet voor de helft gevuld. Ik heb het zo koud dat ik kippenvel op mijn armen heb staan en dat bevordert de sfeer nou niet echt. Gaandeweg de voorstelling kijken we elkaar af en toe aan met een gefronste blik. Wat een naargeestigheid op het toneel! De vrolijke liedjes worden nergens licht en de karakters hebben alleen maar ruzie met elkaar. Nergens klinkt er iets zachts/liefs en we denken er aan om in de pauze weg te gaan, maar besluiten toch te blijven. De tweede helft wordt het echter niet beter en met een kater staan we weer buiten, maar niet van de drank…Gelukkig kunnen we er om lachen en kijken we terug op een heerlijke dag. De volgende ochtend ontbijten we nog samen en dan gaan we ieder onze eigen gezinnen weer opzoeken. De accu is opgeladen.

Op naar het volgende uitje!