Als we onze nieuwe auto’s geleverd krijgen, sluiten Ton en ik een weddenschap. Wie het eerst een bon krijgt voor te hard rijden, trakteert op een etentje. Ton is er heilig van overtuigd dat ik dat zal zijn, maar ik ben daar niet zo zeker van. Tijdens de vakantie hebben we regelmatig discussies over de rijstijl van Ton en zijn naar mijn idee te harde rijden… Volgens Ton verwijt de pot de ketel dat die zwart ziet, want ik kan er ook wat van zegt hij. Het zal blijken… Inmiddels is de eerste bekeuring op de mat gevallen en ik krijg een etentje cadeau! Zo zitten we op een maandagavond bij de pizzeria en zijn onze ogen groter dan onze maag… We lopen ongeveer waggelend weg (ik dan, want Ton drinkt water) en we zakken onderuit gezakt op de bank.

De volgende dag ligt er wederom een brief met het inmiddels vertrouwde logo van Justitie. Dit keer is die voor mij, 7 kilometer te hard. Ton wrijft me fijntjes in dat hij er slechts 6 over de schreef ging, maar het etentje is binnen!

Ik loop de deur uit om Lisa in Zwolle van school te halen. Ze komt terug van een schoolkamp en haar zware tas in de bus wordt vast een heel gedoe. Moeders Volvo rijdt wel… Ton maakt stuurbewegingen achter het raam en roept me toe vooral rustig aan te doen. Ik kijk om, glimlach naar hem en maak een gebaar dat ik ga racen… Dat alles uiteraard met een grote grijns.

Emmeloord staat vol met verkeersregelaars vanwege wegomleidingen en ik moet goed nadenken hoe ik ga rijden. Ik kies mijn route en rijd keurig 80 op een weg waar het mag, als ik door een politieauto wordt gestopt. “Dag mevrouw, enig idee waarom ik u aan de kant zet?”. Ik ben me van geen kwaad bewust en er ontspint zich een gesprek. Het begin van de weg is nog een 50 km-gebied en ik blijk daar 84 te hebben gereden… Ik stel me heel schuldbewust op en zeg hem dat ik er echt vaak nog geen idee van heb hoe hard mijn wagentje kan. Vergeleken met mijn matizje gaat deze aardig wat sneller, zonder dat ik er iets van merk (als ik tenminste niet op de teller kijk). De politieagent glimlacht om zoveel logica, vraagt mijn rijbewijs en waarschuwt me beter op mijn snelheid te letten de volgende keer… Hij laat me gaan! Oef, wat kom ik daar goed mee weg…

Nooit ga ik de deur uit zonder make-up en passen mijn kleren van oorbellen tot schoenen bij elkaar. Ton verbaast zich daar regelmatig over. Ik pareer dat altijd met “je weet nooit wie je tegen komt”. Of het nu mijn liefste en charmantste glimlach is, mijn uitstraling, of medelijden over zoveel dommigheid van iemand die de snelheid van haar eigen auto onderschat, ik ben door het oog van de naald gekropen…

Een paar uur daarvoor zegt mijn oude overman tegen me hoe elegant hij mijn auto vindt en maakt hij me een compliment over mijn goede keuze. Als de eigenaresse nu ook nog elegant gaat rijden, komt het vast helemaal goed!

Deze rode snelheidsduivel zal voortaan braaf doen wat meneer agent haar heeft gesommeerd… Het voornemen is er, nu de praktijk nog!