Ik ben een contactfreak en ik bel en sms er lustig op los in Israel. Ton belt me elke dag en dan kletsen we alsof we allebei in Nederland zijn. Dat er bij thuiskomst een hoge telefoonrekening op me ligt te wachten calculeer ik in.

De maandag nadat ik terug kom, ben ik nog vol van alle indrukken en belevenissen en verheug ik me op een lekkere behandeling bij de schoonheidsspecialiste. Ik bedenk dat ik nog even boodschappen wil doen, trek gehaast de deur achter me dicht en loop naar mijn auto. Opeens realiseer ik me dat mijn huissleutels nog binnen liggen… Geen nood, want met de mobiele kan ik de hele wereld immers bereiken en ik maak me dan ook geen zorgen hoe ik later die middag het huis in moet. Ik sms Jos, maar de verzending lukt niet en ik krijg een gekke melding. Bellen gaat ook niet en een stem zegt dat mijn account is afgesloten. Ik moet maar even bellen naar een info-nummer, maar dat kan dus helemaal niet! Ik foeter op mijn provider, maar dat haalt niet veel uit. Ik ben en blijf verstoken van de buitenwereld en geen idee hoe ik nu moet regelen dat ik straks weer mijn huis in kan...

Mijn hersenen kraken en ik verzin een plan… Bij binnenkomst van de schoonheidssalon vraag ik of ik even mag bellen en zo krijg ik Ton te pakken. Hem gevraagd na te gaan wat er aan de hand is. Even later belt hij me terug en ik blijk een limiet te hebben van 150,00 euro per maand. Ik heb echter voor veel meer gebeld en dan word je account automatisch afgesloten… Wat een bevoogding zeg! Ze hebben een incasso van me en ik betaal toch altijd! Volgens Ton is dit een bescherming voor tieners die regelmatig over hun limiet gaan. Prima regel voor hen, maar niet voor mij toch? Ik moet 305 euro betalen en dan ben ik binnen 48 uur weer aangesloten. De stress van mijn boosheid en onmacht is groter dan het resultaat van de behandeling. Verre van ontspannen haast ik me naar huis en maak daar met een spoedopdracht het geld over. Ik kan naar binnen omdat Ton heeft geregeld dat Jos de sleutels bij me brengt in de salon, die schat(ten)!

Na 2 dagen bel ik dat mijn aansluiting nog steeds is geblokkeerd en krijg ik te horen dat het geld er niet is. Een spoedopdracht zou geen enkele zin hebben. Bovendien wordt me nog meegedeeld dat het 5 dagen zal gaan duren en of ik maar even een betalingsbewijs wil opsturen. Zij kunnen het niet achterhalen omdat het over meerdere schijven gaat. Ik word alsmaar bozer, maar stuur de kopie dan toch maar per mail. Dan krijg ik een melding dat het betalingsbewijs niet geldig is en dat herhaalt zich nog twee keer… Weer mail ik en ik ben al zo ver dat ik mijn account wil opzeggen, ook al heb ik net mijn abonnement verlengd. Alles beter dan dit!

Ton is altijd relaxter in dit soort zaken en ik vraag hem nog een keer te bellen. Hij krijgt het uiteindelijk wel voor elkaar dat ze mijn betalingsbewijs accepteren. Het is zaterdagmiddag kwart voor vijf als ik weer kan bellen.

De volgende keer neem ik een pre-paid telefoon mee naar Israel, met een heel hoog beltegoed! Dit gaat me nooit meer gebeuren. De klant is koning, of toch niet?