Mijn eerste kennismaking met Valentijnsdag gaat jaren terug tot 1984. Dan woon ik in
Hong Kong, in een christelijke jongerengroep, geleid door Amerikanen. Op 14 februari krijgen we, van de stafmensen zoals later blijkt, allerlei briefjes door de dag heen met lieve teksten en/of kleine dingetjes als een snoepje, bloem, kaart. Zo wordt ook mijn corvee uit handen genomen en staat er op mijn briefje, from your Valentine… Wij krijgen de volgende dag uitgelegd dat we dit moeten zien als engeltje voor elkaar spelen. Dat we het vooral mogen ontvangen, over ons heen mogen laten komen. Het had wel iets spannends, want je wist nooit uit welke hoek er nu weer een presentje zou opduiken. Andere groepsleden werden daar namelijk ook voor ingeschakeld, als het maar anoniem bleef.

Toen de kinderen naar de lagere school gingen, werd Valentijn gebruikt als een manier om je heimelijke verliefdheid te tonen. Zo ging Lisa eens een zak rode snoepjes brengen bij haar favoriet en kocht Jos een presentje voor het meisje waar hij al jaren verliefd op was. Vertederd sloeg ik dat gade en bewonderde de moed van de kinderen daarin! De kans op afwijzing was er immers ook, maar ze gingen er voor…

De afgelopen jaren werden de etalages steeds roder rond de veertiende februari. Wat een commercie is er losgebroken rondom die dag! De eerste Valentijn na mijn scheiding hakten de schreeuwerige teksten om toch vooral iets te gaan doen met je geliefde, er nogal in. Ik realiseerde me dat het ieder jaar weer een crime moet zijn voor de vele singles in ons land om al die bombarie over liefde voorbij te zien komen en jij dan het idee hebt de boot te missen… Toen heb ik besloten om niet mee te doen aan dat circus en voor mij zou veertien februari een gewone dag zijn.

Ik roep al weken tegen Ton dat ik niet aan Valentijn doe. Hij weet dat ook wel, want vorig jaar zat ik met Johan in Amsterdam te eten op die dag, na eerst een mooi klassiek concert te hebben genoten. Als we bij de koffie rode snoepjes krijgen, hebben we aanvankelijk niet eens in de gaten waarom…

Vrijdag ben ik weer eens een dagje uit. Als ik thuis kom staat er een bos gemengde roosjes, met een rood hartje er tussen in. “Nee, niet voor Valentijn”, roept Ton, “want daar doe je niet aan”.

Op zaterdag komt er een kaart voor me binnen. Beertjes en hartjes aan de voorkant en een ontroerende tekst van Lisa dat ik de allerliefste mama ben. Toch wel schattig! Ze stuurt ook een kaart aan Ton dat die een goede stief is en vast een lieve opa wordt.

Dan wordt het zondag en heeft Ton de oven aangezet voor afbakbroodjes. Hij komt de kamer binnen met een cadeautje, ingepakt met een vlinder op de voorkant. Het symbool wat me al jaren aanspreekt en waar ik me zelf in herken… Het cadeau is een cd van Trijntje Oosterhuis, met alleen begeleiding van een akoestische gitaar. Dat concert hebben we destijds gezien. We vonden het toen zeldzaam mooi en intiem, ondanks de vele mensen in de zaal. Ik pak het uit en zie dan een geprinte boodschap, met bijbehorende logo’s. Ik word uitgenodigd voor een diner, met aansluitend een echte Valentijnsfilm…

Deze verstokte anti-Valentijner houdt het niet meer en ze moet huilen om zoveel liefs van haar man. Ik ben om en we gaan er voor vanavond! Genieten van al het zoete rond deze dag, maar vooral van elkaar….