Ton en ik staan op het punt om een dagje naar Zwolle te gaan. De motor ronkt al, maar ik merk aan Ton dat hij niet lekker in zijn vel zit en vraag door. Hij heeft weer veel last van zijn darmen en de krampen zijn die ochtend zo heftig dat hij bang is voor een ontstoken darmuitstulping. De laatste keer is hij door de ambulance, midden in de nacht, afgeleverd bij het ziekenhuis en ik zeg hem de huisarts te bellen. Hij weet natuurlijk zelf ook wel dat dit het beste is en die middag zitten we bij de dokter. Ton hoopt dat hij de aanval voor kan zijn door antibiotica te krijgen, maar daar voelt de arts niet veel voor. Hij schrijft pillen voor die zijn darmen rustig zouden moeten houden en raadt Ton aan vooral vezelrijk te blijven eten, dwars tegen zijn gevoel in. Die nacht zitten we in spanning, maar we kunnen blijven slapen! De volgende dagen blijven we wel alert, maar langzamerhand durven we te geloven dat er deze week geen derde opname zal volgen.

Dan heb ik een afspraak bij het audiologisch centrum Leeuwarden. Voor de derde keer binnen een half jaar wordt mijn gehoor getest en het is een bevestiging van wat we al weten. Vooral op het spraakgedeelte scoor ik echt rampzalig. De mevrouw die de test afneemt zegt me dat ik een kei moet zijn in liplezen. Mijn gehoorbeperking is zo ernstig dat ik heel veel moeite moet doen om mensen te verstaan, vooral als het meerdere personen betreft. Dan is het voor mij een grote brij en haak ik af. Als ik een 1 op 1 gesprek voer en de ander praat luid en duidelijk, versta ik wel 100 % gelukkig en met die basis zouden gehoorapparaten goede ondersteuning moeten bieden. Het blijkt om een erfelijke variant van gehoorverlies te gaan en ik vraag mijn moeder herhaaldelijk of het in de familie voorkomt. Ze weet van niets. Dan belt ze op en blijkt het wel in de familie te zitten, via de kant van haar moeder. Het defect heeft blijkbaar een generatie overgeslagen. We hebben het verborgen gebrek eindelijk gedetecteerd. Na 51 jaar blijk ik dus slechthorend! Ik krijg elke keer een brok in mijn keel als ik dat woord noem. Dan komt zomaar het onbegrepen gevoel naar voren van al die keren dat ik me buiten een groep voelde staan, omdat ik de clou miste. Ik trainde mezelf er in om altijd 1 persoon op te zoeken waar ik me dan op focuste en ik diagnosticeerde mezelf met een sociale fobie. De werkelijkheid is natuurlijk anders, maar dat schrijf ik met de kennis van nu. De pijn van toen is er niet minder om.

Ik kan niet wachten totdat ik mijn gehoorapparaten kan gaan testen. Het recept is binnen en deze week sta ik op de stoep van de winkel. Over 8 weken moet ik weer terug naar het audiologisch centrum en word ik opnieuw getest. Zij volgen me dan totdat ik helemaal tevreden ben. Mijn gehoor zal nooit 100% worden, maar het gaat zeker helpen om gesprekken beter te kunnen volgen en daar kijk ik naar uit!

Het verborgen gebrek kan gelukkig worden gerepareerd! Mijn nachtlenzen zijn inmiddels weer verleden tijd. Slechts 10% slaat niet aan en helaas behoor ik tot die groep. Inmiddels een bril aangeschaft voor binnen en weer aan de daglenzen. Ik zie de wereld met een glimlach tegemoet en als daar ook nog een beter geluid bij komt, heb ik niks meer te wensen over……