Het nieuwe jaar is begonnen. Voor ons wordt 2011 het jaar van veranderingen. Sinds kort heb ik een fulltime baan. Dit brengt natuurlijk de nodige veranderingen met zich mee. Patronen worden doorbroken, iedereen krijgt een andere rol. Nieuwe taken en leren dingen los te laten. Ongelooflijk trots ben ik op mijn herem hoe ze het oppakken. We leren elkaar weer van een andere kant kennen en waarderen.

Zo ontdekken we dat papa het vlees beter kan braden dan mama. Zijn de witlofrolletjes van Jeroen het lekkerst en heeft iedereen verborgen talenten. Ik leef nu volgens een strakke planning. ´s Avonds de kleren voor de volgende dag klaar leggen om de dag erna vroeg op te staan, douchen, aankleden, tafel dekken en schooltassen klaarzetten. Dan de mannen uit bed, nog even met zijn allen ontbijten en dan is het tijd dat mama als eerste de deur uit gaat.

De jongens helpen goed mee in het huishouden. Ik heb mezelf voorgenomen om ze bij de op één na belangrijkste vrouw in hun leven (mama staat natuurlijk altijd op één) af te leveren met in hun pakket de volgende kwaliteiten. Ze moeten kunnen koken, wassen, strijken en in ieder geval hun eigen rommel opruimen. De was opvouwen doe ik namelijk zelf. PUNT! Ik heb mijn eigen vouwtechniek, weet precies van wie welke onderbroek is en leg alles keurig per persoon op stapel zodat het sneller op te ruimen is. Grappig om van mezelf te ontdekken dat ik hier zo´n pietlut in ben en dit stukje maar niet los kan laten.

Jeroen was laatst aan de beurt om de was op te hangen. Keurig, niets op aan te merken. Hij had echter iets ontdekt en vroeg tijdens de avondwandeling op beschaafde toon. "Mam, wordt het niet eens tijd dat je nieuwe onderbroeken voor jezelf gaat kopen? Dit kan echt niet meer. Er zitten draadjes elastiek los en soms zit er zelfs een gaatje in je onderbroek." Eerst ben ik verbaasd om vervolgens in lachen uit te barsten. Tja schat, ik koop liever voor jullie nieuwe kleding. Heb het met een aantal vriendinnen besproken en bij hun is het precies hetzelfde. Als moeder denk je als laatste om jezelf en ach niemand die ziet dat het elastiek van mijn onderbroek niet goed is. De lieverd laat me beloven dat ik nieuwe onderbroeken voor mezelf ga kopen. Ik krijg een warm gevoel in mijn hart.

Ongemerkt is de stoptrein waar we ooit zijn ingestapt verandert in een sneltrein. We worden meegezogen door de snelheid. Gelukkig bevinden we ons in dezelfde coupe. We praten veel, delen wat ons bezighoudt en zorgen voor elkaar. Zolang de wissels maar goed blijven staan en we niet worden geconfronteerd met vertraging vertrouw ik op een goede reis.