Als Ton over zijn favoriete club Feyenoord zegt: wij hebben gewonnen, lach ik hem steevast uit en ik begrijp werkelijk niet dat je als fan je blijkbaar zo kunt identificeren met je ploegje….Ton heeft eigenlijk niks met het Nederlands elftal zegt hij altijd, maar dit toernooi zit hij toch vanaf de eerste wedstrijden voor de buis. Ik kijk met een schuin oog mee. Onze vrienden uit Indonesië zijn, als altijd elke twee jaar, op verlof in Nederland. De achtste finale zijn ze bij ons en barbecueën we samen. Vanaf dan wordt het vaste prik dat ze de Nederlandse ploeg bij ons zien spelen. Elisha, geboren en getogen in Maleisië, heeft altijd een oranje shirt aan. Hij heeft mazzel met zijn verlofperiodes, want er is dan altijd een EK, of een WK aan de gang en hij vindt het heerlijk om die te volgen. Hij verbaast Ton met zijn kennis van “ons’’ ploegje. Zijn Nederlands vrouw en ik beppen ondertussen over van alles en nog wat en zitten in de keuken, maar wel met een blik op het televisietoestel.

Ik heb altijd gemengde gevoelens bij de oranjegekte. Als mijn vader in 1996 terminaal ziek is en hij alleen op een kamer in het ziekenhuis ligt, komt de verpleging helemaal in oranje uitgedost bij mijn doodzieke vader de ronde doen. Tot even daarvoor wil hij nog wel weten hoe Oranje speelt, maar de laatste week kan het hem niet meer schelen en glijdt hij weg in een coma. Al het oranje staat me dan zo tegen en ik vind het erg ongepast dat de verpleging niet het benul heeft dat leven en dood belangrijker zaken zijn dan het voetbal. Feestgedruis en afscheid nemen van iemand die je dierbaar is, gaan immers niet samen. Datzelfde gevoel bekruipt me als ik het overlijdensbericht krijg van de broer van mijn vader. Hij wordt zaterdag begraven en de volgende dag is er dan de allesoverheersende finale… Wat zal het zijn vrouw en kinderen kunnen schelen en hoe kunnen zij zich in vredesnaam onderdompelen in een feestgewoel als Nederland zou winnen. Onder voorbehoud van de komst van de baby van Lisa, hebben we zondag 12 mensen aan tafel zitten. Het zal ongetwijfeld gezellig zijn en als Nederland wint is dat een extra, maar toch zullen mijn gedachten ook bij de familie van oom Chris zijn. Wij zijn in blijde verwachting van het kindje van Lisa en nu liggen opeens leven en dood heel erg dicht bij elkaar. Natuurlijk ken ik alle clichés dat de dood bij het leven hoort en dat het nu eenmaal de gang der dingen is, maar dat zijn algemeenheden en vangen mijn gevoel niet.

Nee, een zwartkijker ben ik niet. Ik kan genieten van ons nieuwe huis en ben zo nieuwsgierig naar het meisje van Lisa! We gaan haar een warm welkom geven. Geen oranjegevoel kan immers de geboorte van een baby overtreffen!