Mijn energiepeil is zo ongeveer tot het nulpunt gedaald. Ik blijf maar snotteren. Ik kom niet buiten en maak geen plannen voor uitjes. Niet echt iets voor mij… Op woensdag trek ik weer een beetje bij en ga ik een paar uur de deur uit. Ton moet me ongeveer mee trekken en zo belanden we op een gordijnenafdeling. Ik laat de stoffen keurend door mijn handen glijden. Het moet allemaal wel precies bij elkaar passen straks. Ik ben erg van de kleuren. Als ik Ton naar zijn mening vraag, zie ik aan zijn gezicht dat het hem werkelijk niets kan schelen. Dat duurt allemaal nog zo lang volgens hem. Hij is alleen nog maar bezig met de aannemer en het doornemen van de verbouwingen. Ik zie inmiddels de inrichting voor me en al dat technische gedoe zegt me weinig. Die twee invalshoeken zou een goede combi moeten zijn! Ik begin wel steeds meer zin te krijgen in de verhuizing en naar de ruimte die er straks voor een ieder van ons zal zijn.

We plannen onze housewarming party op de eerste zaterdag van juni. Het is nog een heel gepuzzel om een datum te vinden. Niet te vroeg omdat we alles op orde willen hebben, niet te laat in verband met de te verwachten baby. Een paar maanden later volgt dan (hopelijk) het kraamfeest. Gelukkig hebben we een grote tuin en zit er een goede cateraar hier.

Ton werkt sinds 2 weken niet meer. Hij roept steeds hoe heerlijk hij het vindt om zijn eigen tijd te kunnen indelen. De week ervoor wandelen we toevallig langs de plaatselijke markt. Daar komen we anders nooit, maar Ton begint te kletsen met de fruitman. We lopen weg met een steekkar voor een kistje mandarijnen en sinaasappels. Ton kondigt aan om er volgende week weer te zijn. Zo gezegd, zo gedaan en afgelopen donderdag heeft hij wederom 2 kistjes aangesleept. Beter dan een potje vitamine-c pillen zou je denken. We persen braaf elke dag verse sinaasappels en ik zou me dan ook heel fit moeten gaan voelen, maar de neusverkoudheid blijft. Pakken zakdoeken heb ik inmiddels versleten en soms voel ik me erg zielig……

Vrijdag ben ik op pad met Johan en bezoeken we een nog niet zo lang gerestaureerde synagoge in Elburg. Ik heb daar ooit gewoond en gewerkt en toen zag ik de schoonheid niet. Elke keer als ik nu de Vischpoort binnen wandel, schiet ik in de superlatieven hoe mooi het stadje toch wel niet is. In de voormalige synagoge werden vroeger kerkdiensten gehouden en als zodanig ken ik het gebouw. Nu kom ik er als bezoeker van een museum en hoe verrassend als ik mensen op dvd verhalen hoor vertellen die ik nog ken van destijds.

Zaterdag gaan Ton en ik op bezoek bij mijn vriendin Ria, wiens man ruim een jaar geleden is gestorven. We bezoeken het graf en zien voor het eerst de pas geplaatste steen. We praten over de uitvaart van toen en staan stil bij het sterven van Jan. We zijn zo ongeveer bevroren als we terug wandelen naar de auto. Het is goed om bij Ria te zijn en we zijn er ook stil van hoe veel verdriet er van haar uit straalt, maar ze desondanks toch ook een dapperheid en optimisme laat zien.

Wij vol van de toekomst, zij van het verleden. Wij blij en verwachtingsvol, zij in rouw. Zo gaan we ieder ons eigen pad en raken onze wegen elkaar soms even.