Net voordat de wedstrijd Nederland-Spanje begint, is ons bezoek uiteen gevallen in een mannelijk en een vrouwelijk deel. Wij zitten heerlijk op de steiger te kletsen en zien ondertussen de spanning bij de mannen toenemen. Dan komt Lisa naar ons toe en vlijt zich zich bij ons op de bank. Haar ogen lichten op als ze vertelt dat ze haar slijmprop is verloren. Karin haar dochter van 15, Beppie en ik stralen mee. Wat spannend allemaal! Heel kort daarna krijgt Lisa haar eerste wee en beginnen de dames te klokken. De weeën nemen in kracht en in tijd toe, maar Lisa is er luchtig onder. We kletsen genoeglijk over van alles en nog wat, af en toe onderbroken door een wee, die Lisa prima opvangt.

Op mijn briefje staat dat de verloskundige gebeld moet worden als er een uur lang, om de 5 minuten, contracties zijn. We vinden het sneu om de heren de wedstrijd niet af te laten kijken en volgens voormalig kraamverpleegkundige Beppie zijn het nog geen echte ontsluitingsweeën. We kunnen nog wel even wachten. Ik loop de kamer binnen en zeg dat er altijd een winnaar is vanavond, want de baby gaat komen. De heren kijken me meewarig aan en het wordt, in ieder geval met hun blikken, afgedaan als vrouwelijke onbenulligheid.

Als de verlenging bijna ten einde is, bel ik de verloskundige en die staat korte tijd later op de stoep. Een paar dagen daarvoor grappen we al tegen haar dat het kindje na de WK wordt geboren en ze zei toen lachend dat zij dan dienst zou hebben. We weten dus wie van de 6 verloskundigen binnen stapt. Het is inmiddels elf uur. We zeggen tegen Gea dat ze misschien wel voor niets komt, maar dat deert haar niet. Volgens haar zal nog wel even duren voordat ze zover is dat we naar het ziekenhuis in Heerenveen kunnen. Dan toucheert ze Lisa, kijkt naar boven, denkt, voelt nog eens en komt dan met een 1,2,3,4,5!!!! centimeter ontsluiting! We kunnen gaan rijden. Ze komt er dan met haar eigen auto achteraan. Ik loop naar beneden en de vrouwen kijken me verwachtingsvol aan. Het laatste fluitsignaal heeft net geklonken en de mannen zijn in mineur. Ik zeg dat iedereen naar huis moet en dat we naar het ziekenhuis gaan en dat Lisa´s kindje vannacht geboren zal worden. Beppie omhelst me en is stom verbaasd dat Lisa al zo ver is. Karin roept dol enthousiast hoe geweldig dat is. Mijn ogen vullen zich met tranen. We gaan ons meisje eindelijk ontmoeten! Ton en Lex hebben ondertussen alles al ingepakt en Ton spurt in de turbostand naar Friesland. Onderweg maken we grapjes met Lisa en die kondigt steeds heel vrolijk aan wanneer ze weer een wee heeft. In een mum van tijd zijn we er. De verloskundige komt na ons binnen en dacht al dat we haar voorbij scheurden. We lopen naar de verloskamer en daar besluit Gea om de vliezen door te prikken, waardoor de bevalling echt zal doorzetten. Dan betrekt haar gezicht een beetje en zegt ze dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. Volgens vaste protocollen moet ze de bevalling dan overdragen aan de ziekenhuisverloskundige, onder supervisie van een gynaecoloog. Dat vinden we allemaal erg jammer, maar het is niet anders…
De ontsluiting gaat direct over in de uitdrijving en ook nu weer werkt Lisa´s instinct prima en zien we het hoofdje al. Als de verloskundige zegt dat ze harder moet persen doet ze dat met een overtuigingskracht die vanuit haar tenen komt. Dan zie ik de baby gelanceerd worden. Niet eerst het hoofdje en dan het lijfje, maar in 1 streep door en de verloskundige kan haar nog net opvangen en ze is niet zo overrompeld als wij. Tussen de eerste wee en de geboorte van dochter Sophie zit precies 4 uur. Een turbobevalling!

En de winnaar van vanavond is Lisa…..Wat een prachtdochter heeft ze en we kunnen alleen maar stil zijn als we naar haar kijken……