Als Ton 17 jaar is, besluit hij een opleiding te gaan volgen als technisch specialist bij het Leger. Daar wordt zijn gebit nagekeken. Hij geeft zich over aan de tandarts en zonder enige inspraak worden er een aantal boventanden getrokken. Hij krijgt vervolgens een plaatje. Al jaren stoort hij zich daar aan. Een ‘make-over’ zat er echter niet in, gezien de torenhoge kosten. Nu is die mogelijkheid er wel en zit Ton inmiddels in een heel traject om zijn gebit te laten restaureren. Hij gaat daarvoor naar zijn oude tandarts in Buren, niet naast de deur voor ons…

Het is voorjaarsvakantie en Lisa en ik laten ons verwennen met massages. We relaxen de hele middag en zijn helemaal roezig als we klaar zijn. We boeken aansluitend een hotel. De volgende dag gaan we langs mijn schoonzusje Rosa, die een hele vracht meisjeskleren voor ons heeft klaar liggen van haar dochtertje van inmiddels 3 jaar. We kunnen wel een winkel beginnen in babykleertjes…

Als we terug komen, treffen we Ton wat triest aan. Hij is net weer thuis van de tandarts.
De sessies daar nemen vele uren in beslag. Hij komt altijd terug met een hele beurse mond en aardig wat pijn. De laatste keer zet de tandarts een tijdelijk stukje op zijn kies, maar die valt er de volgende dag al uit. De zenuwen liggen nu bloot en dat is beslist geen pretje voor Ton. Wederom naar Buren en de kies wordt weer omhuld, maar het plaatje past niet meer. Dat betekent dat hij niet meer breeduit kan lachen zonder dat er gaten zichtbaar worden van de tanden die al zo lang geleden werden getrokken. Natuurlijk baalt hij er van dat het nog 2 weken moet duren voordat zijn definitieve brug komt, maar hij laat zich er niet van weerhouden om gewoon onder de mensen te komen. Dat vind ik wel stoer van hem. Ik zou me 2 weken lang hebben opgesloten in huis en zeker niet de deur uit komen……

Wij gaan echter gewoon naar een gepland concert in Hellendoorn. Op onze trouwkaart van anderhalf jaar terug, kiezen we voor de songtekst ‘when I see you smile, I can face the world’ van John Waite. Die geeft nu een optreden en we willen hem uiteraard graag zien en horen. Als ons nummer voorbij komt, houdt Ton zijn mond dicht… Geen smile die ik van hem gewend ben.

Nog 2 weken en dan kan Ton weer breeduit lachen! Als hij alles van te voren had geweten, was het maar de vraag of hij aan dit traject zou zijn begonnen zo zegt hij nu. Ach, wellicht is het een beetje vergelijkbaar een bevalling, dat je alles bent vergeten als je het kind in je armen kunt sluiten. Uiteindelijk telt alleen het resultaat. We zullen het gaan zien!

Ik plaag hem veel met de uitdrukking, ‘wie mooi wil zijn’. Hij gromt dan maar wat en belooft me dat hij straks de lachende partij zal zijn.

En het Leger? Dat is nooit wat geworden…