De uitslag van het plekje op de nier van Ton is binnen. We hebben een afspraak in het ziekenhuis Sneek met dezelfde chirurg als die Ton een paar weken daarvoor heeft begeleid tijdens zijn darmontsteking. De arts is altijd betrokken en neemt de tijd om onze vragen te beantwoorden. Nu zit ik met kloppend hart voor hem en vrees ik voor wat komen gaat...

Hij draait er niet om heen en vertelt ons dat de radioloog de CTG-scan heeft beoordeeld. Er is vastgesteld dat het geen cyste of een vochtblaasje is en we uit moeten gaan van kanker.. Hij zegt ons dat we heel blij mogen zijn dat dit plekje nu bij toeval is gevonden en dat we er op tijd bij lijken te zijn. Wij beamen dat uiteraard. De darmen zijn verder rustig en hij is in principe klaar met ons. De arts doet een verwijzing naar de uroloog. Hij wenst ons veel sterkte. We geven hem een hand en zijn helemaal verdwaasd. Gelukkig kunnen we de volgende dag al terecht bij de uroloog.

Eerst komen we bij een alleraardigste arts-assistente. Ze vraagt hoe het ons is vergaan sinds gisteren. Dat de boodschap ongetwijfeld hard moet zijn aangekomen. We delen onze gevoelens met haar en vertellen hoe het nieuws als een bom is ingeslagen.

Even later zitten we bij een vrouwelijke uroloog. Ze zegt dat het plekje zo klein is dat we niks kunnen doen behalve afwachten. We kijken haar ongelovig aan en Ton zegt direct dat hij het liefst de hele nier weg wil laten halen. Daar kan absoluut geen sprake van zijn volgens haar, maar ze zou eventueel wel een nierbesparende operatie willen doen. Ze wil Ton inbrengen in een oncologisch overleg met Groningen. Ze zegt verder dat wij ons zouden kunnen afvragen of we wel blij moeten zijn met deze 'toevalsbevinding'. Ook nu weer vallen we stil van zoveel desinteresse en de arrogantie druipt er van af... Wij proberen het nog met: “maar de chirurg zei dat het erg op kanker lijkt en de radioloog heeft het toch beoordeeld?” Haar antwoord is kort en van elk gevoel ontdaan: “die hebben er geen verstand van en ik ben de specialist”. Ze geeft ons het idee dat we niet moeten zeuren en dat een plekje van anderhalve centimeter er niet toe doet. Over twee weken kunnen we weer langskomen voor de uitslag van het overleg. We vragen nog naar een longfoto om in ieder geval uit te sluiten dat er uitzaaiingen zijn. “Die zijn er niet hoor”.

In de auto terug komt de stoom uit mijn oren... Wat een mens zeg! Ik dacht dat de specialisten van tegenwoordig les krijgen in bejegening. Deze heeft die zeker gemist! Na twee weken zitten we er weer. De dokter kijkt op haar papieren en vertelt ons doodleuk dat er niks wordt gedaan. Men wil het afwachten/volgen en we moeten over 6 maanden maar weer eens terugkomen. Ton zegt dat hij daar niks mee kan. “U hoeft er ook niks mee te kunnen en ik doe niets anders dan wat het oncologisch team heeft geadviseerd”. Bij het dichtslaan van de map zegt ze nog: “ach ik kan er nog wel een naald insteken om te kijken wat het is, maar die krijg ik er niet eens in op een plekje van anderhalve centimeter. Ook nu weer zegt ze dat we niet blij moeten zijn met de toevallige ontdekking. We hebben van te voren afgesproken dat we haar alleen zullen aanhoren en op de gang kijken we elkaar aan. We weten het zeker: hier komen we nooit meer!